غنچه زد گلی از گلستان امامت

 

 

 

بهار آمد هوا چون زلف یارم باز مشکین شد

زمین چون رویش از گلهای رنگارنگ رنگین شد

 

نگارستان چینی شد زمین از نقش گوناگون

چمن رشک ختن از یاسمین وز بوی نسرین شد

دلِ آشفته شد محو گلی از گلشن طاها

 

اسیر سنبلی از بوستان آل یاسین شد

 

چه گویم از گل رویش؟ مپرس از سنبل مویش

ز فیض لعل دل جویش مذاق دهر شیرین شد

 

به میزان تعادل با گل رویش چه باشد گل

که با آن خرمن سنبل کم از یک خوشه پروین شد

 

جمال جانفزای او ظهور غیب مکنون بود

دو زلف مشکسای او حجاب عزّ و تمکین شد

 

به باغ استقامت اولین سرو آن قد و قامت

به میدان کرامت شهسوار ملک تکوین شد

 

سلیل1 پاک احمد، زیب وزن مسند سرمد

ابوجعفر محمد، باقر علم نبیّین شد

 

محیط علم ربّانی، مدار فیض سبحانی

که در ذات و معانی ثانی عقل نخستین شد

 

حقایق گو، دقائق جو، رقائق جو، شقایق بو

سراج راه حق، کز او رواج دین و آیین شد

 

مرارتها چشید آن شاه خوبان از بنی مروان

مگر آن تلخ کامی بهر زهرکین به تمرین شد

 

عجب نبود گر از آن اخگر سوزان سراپا سوخت

چه او را شاهد بزم حقیقت شمع بالین شد

 

برای یکّه تاز عرصه ی میدان جانبازان

ز جور کینه مروانیان اسب اجل زین شد

 

محمدحسین غروی اصفهانی(کمپانی)

 

 

پی نوشت:

1- سلیل: فرزند

 

هلال ماه رجب شد از افق پیدا

 

 

 

نشاط روی چمن بین كه شُست ابر بهار

ز گرد عارض بستان، غبار رنج و تعب

 

شد از بنفشه چمن چون بهشت غرق عبیر

شد از شكوفه زمین چون سپهر پر كوكب

 

درخت تاج مرصّع نهاد بر سر و دوخت

صبا به قامتش از پرنیان سبز سلب1

 

زهی طراوت گل‌های آتشین رخسار

زهی لطافت بت‌های سیمگون غبغب

 

بیا كه مژده رحمت رسید و خواند سروش

سرود تهنیت خسرو خجسته نسب

 

هلال ماه رجب شد چو از افق پیدا

در آمد آن مَه من با هزار وجد و طرب

 

ز برج علم، درخشان ستاره‌ای بدمید

كه مِهر و مَه ز فروغش به حیرت‌اند و عجب

 

كنار «فاطمه» دخت حسن(ع) شكفته گلی

كند چو ماه تجلی در این مبارك شب

 

نهال گلشن دین نور دیده زهرا

سپهر دانش و بینش محیط علم و ادب

 

شه سریر ولایت محمد بن علی(ع)

كه آمدش ز خدا «باقرالعلوم» لقب

 

توان در آینه روی او خدا را دید

كه اوست مظهر آیات ذات اقدس ربّ

 

كمال و دانش و تقوا از مكتبی آموز

كه چرخ كسب فضایل كند از آن مكتب

 

گرفت خاك عرب روشنی ز چهره او

چو جلوه كرد جمالش بر آسمان عرب

 

درخت علم و كمالش ز عَذْب و شیرینی است

چو شاخه‌های درختان نخل غرق رطب

 

مه سپهر فضیلت كه نور دانش او

ز هم درید حجاب ضلال و جهل و شَغَب2

 

كلام اوست فروزنده‌تر ز اختر و ماه

حدیث اوست گران‌مایه‌تر ز سیم و ذهب

 

زهی خطیب بلیغی كه تا ابد خطبا

چو در لئالی طبعش كنند زیب خطب

 

«رسا» به ساحت مطلوب حق رسید كسی

كه در طریق ولایش نهاد پای طلب

 

 

"دكتر قاسم رسا"

پی‌نوشت‌ها:

1- سَلَب: لباس.

 

2- شَغَب: شور و خروش و فتنه و فساد