http://razeashk.blogfa.com/ عاشورائی fa blogfa.com Fri, 20 Mar 2009 18:46:18 GMT http://razeashk.blogfa.com/post-1332.aspx <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/monasebatha/mely/nooroz/nooroz%20a001.jpg" align=baseline border=0></P> Fri, 20 Mar 2009 18:46:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1332 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1332.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1336.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=5>بهار آمد</FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/monasebatha/mely/nooroz/nooroz%20a05.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد ، بوي تازگي ، رنگ عاشقي ، بوي شكوفه ها آمد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ابرهاي سياه از آسمان وداع گفتند و آسمان رنگ زيباي آبي را به خود گرفت!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آسمان پرده سياه خود را از وجود خود كنار كشيد و چهره واقعي خود را نمايان كرد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پرنده ها همه با آواز پر از عشقشان آمدند! شاخه هاي خشك گل كردند و دشت عشق دوباره </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سر سبز و زيبا شد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد با كوله باري از طراوت و تازگي و رنگ اميد !</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد با يك دنيا عطر و بوي عاشقي! آمد و دنيا را دگرگون كرد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد با نوايي آرام و پر غرور ! آمد و رنگ پر از غم دنيا را تازگي بخشيد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد با شكوفه ها ، با سر سبزي ، با لطافت !</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>فرا رسيد فصل زيبايي ها و فصلي كه مي توان قشنگترين قشنگي ها را در دنيا ديد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>هم بهار طبيعت آمد و هم بهار دل ها!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>دلها همه پر شور شد ، دلهايي كه به رنگ فصل خزان بود سبز سبز شد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>رنگ عشق ، رنگ ديگري شد ، ساز عشق ساز آرامتري شد ، و حرفهاي عاشقانه تازتر و پر </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اميد تر شد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار دل با كوله باري از محبت آمد ، محبتي به رنگ آبي آسمان ، به رنگ سفيد !</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار عيد خجسته را با خود آورده ، عيد زندگي ، عيد قلب هاي پر از غم و عاشق!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>هفت سين زندگي را آماده كرديم تا با نگاه در آينه و ترسيمي از چهره </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>گذشته خود درس عبرتي از گذشته ها را بگيريم و با طلوعي ديگر در اين دنيا زندگي كنيم!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>قرآن مقدس را باز ميكنيم و با خواندن آن سال نو را با رنگ و حالتي ديگر آغاز ميكنيم!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بياييم اينبار اين سال جديد را با لبخند آغاز كنيم تا لحظه هايي كه در پيش داريم لحظه هاي </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>شيرين زندگي مان باشد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بياييم در آغاز تازگي طبيعت ، لحظه هاي زندگي مان نيز تازه كنيم ، بياييم گذشته هاي تلخ و </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>كينه ها را از صحنه قلبمان پاك كنيم تا با دلي با احساسي تازه زندگي را دوباره از سر بگيريم!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بياييم در آغاز سال نو قلبهايمان را عاري از گرد و غبار غم و غصه كنيم!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد ، چه زيبا نيز آمد !</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>خورشيد با رنگ و گرماي تازه اي بر تن خسته ما مي تابد !</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>خورشيد ديگر آن خورشيد زمستان نيست ، خورشيد اينبار گرمايي دارد كه سوزان و بي جان </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نيست!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد ، درهاي قلبمايمان را باز كرد و لبخند عاشقانه اي به ما زد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد و خزان زندگي به خواب رفت ، بهار آمد و سوز زمستان سفر كرد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد دشت عشق پر از پروانه هاي رنگارنگ شد !</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آمد تا زيبايي هاي خود را به رخ ما بكشد!</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بياييم در آغاز دگرگوني دنيا ، دل خود را نيز دگرگون كنيم</FONT></P> <P align=justify> </P> Fri, 20 Mar 2009 18:35:38 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1336 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1336.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1335.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=5>چهل نکته خواندنی در مورد حرم مقدس رضوی </FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/masoomin/emam%20reza/maghalat/emam%20reza%20c10.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته1 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در سال 203 و به قولى 202 هجرى قمرى كه حضرت رضا علیه السلام در طوس به شهادت رسیدند بدن مطهر آن امام همام را در باغ حمید بن قحطبه و در كنار قبر هارون خلیفه عباسى به خاك سپردند و نخستین بناى حرم مطهر همان بقعه هارون الرشید است كه بعدها حرم را روى دیوارهاى قدیمى آن بنا نهادند و از آن به بعد طوس به مشهد الرضا تغییر نام یافت.  </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته2 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در سال 400 هجرى قمرى به دستور سلطان محمود غزنوى بناى بقعه و حرم تجدید بنا و مناره‎اى بر آن افزوده شد و پس از آن در زمان‎هاى مختلف اقداماتى به مرور صورت گرفته است . </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته3 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سنگ مرقد نخستین كه برای مشخص نمودن مدفن امام بر زمین نصب شده، سنگ بنای ساخت ضریح هم بوده است. آنچه مسلم است تا قرن هشتم هجری قمری ضریحی بر مضجع شریف نصب نبوده است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته4 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در ابتدا حرم مطهر به صورت بنایی ساده، با مصالح ویژه آن دوران بنا شده بود، چنانکه بقعه مطهر تنها یک در ورودی ساده در پیش روی مبارک داشت و دارای تزئیناتی مختصر به سبک آن زمان بود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 5 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>مشهور است كه از زمان صفویان گذاشتن ضریح بر مرقد امام مرسوم شده است و برخی احتمال دادند كه ساخت ضریح از عصر تیموریان متداول گشته است</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته6 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>28 هزار لامپ در حرم امام رضا علیه السلام روشن می‎باشد، که اکنون علاوه بر 28 هزار شعله برق، شش هزار لوستر نیز در ابعاد مختلف و با قدمت‎های طولانی مورد استفاده قرار گرفته است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته7 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ضریح اول، ضریحی چوبی بوده، با تسمه‎های فلزی و پوششی از صفحات طلا و نقره. این ضریح در زمان شاه طهماسب صفوی یعنی سال 957 هجری قمری ساخته و بر روی صندوق چوبی مضجع منور نصب می‎شود. در سال 1311 همزمان با تعویض صندوق به دلیل فرسودگی پایه‎ها ضریح برچیده شده، پوشش طلا و نقره و جواهرات آن از چوب‎ها جدا و به خزانه آستان قدس منتقل می‎شود.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته8 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ضریح دوم، ضریحی بوده فولادی مرصع، معروف به ضریح نگین نشان. این ضریح در سال 1160 به دستور شاهرخ فرزند رضا قلی میرزا نوه نادرشاه ساخته و به وقف بر فراز مرقد شریف نصب می‎شود. ضریح فولادی یا ضریح نگین نشان سقف نداشته، پنجره‎ها و شبكه‎های چهار طرف آن دارای گوی و ماسوره‎هایی بوده است كه با نگین‎های كوچك یاقوت و زمرّد تزیین یافته و تعداد آنها به 2000 بالغ می‎شده است. به دلیل وضعیت ویژه این ضریح ذیلاً به عین كتیبه آن اشاره می‎شود. «نیاز رحمت ایزد مستعان، و تراب اقدام زوّار این آستان ملك پاسبان، سبط سلطان نادر شاه الحسینی الموسوی الصفوی، بهادرخان به وقف و نصب این ضریح و قبه‎های مرصع چهار گوشه ضریح مقدس مبارك موفق گردید. ( سنه 1160قمری) »</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته9 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در زمان تولیت میرزا سعیدخان برای مصون ماندن نذورات داخل ضریح دوم ، شبكه و پوشش طلایی روی ضریح منور قرار می‎گیرد، و بدین ترتیب سقف آن پوشش می‎یابد. این ضریح به دلیل وقف دائمی بودن تا قبل از شروع عملیات جایگزینی و نصب اخیر ضریح مطهر جدید یعنی پنجمین ضریح بر مضجع شریف و زیر ضریح پیشین قرار داشت. ضمن عملیات اخیر محل نصب این ضریح تغییر یافت و به قسمت تحتانی حرم مطهر منتقل گردید. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته10 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در عصر پادشاهی فتحعلی شاه قاجار ضریحی فولادی و ساده به ابعاد (3×4) و ارتفاع 2 متر ساخته و روی ضریح نگین نشان (ضریح دوم) نصب می‎شود که در اصل ضریح سوم محسوب می‎شود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 11</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سقف ضریح سوم با چوب‎های طلاكوب پوشش داشته و در سمت پایین ضریح در كوچك مرصعی قرار داشته است. به دلیل كوچكی و غیر مناسب بودن این ضریح پس از مدتی برداشته شده و به جای آن ضریح چهارم نصب می‎گردد. در حال حاضر این ضریح در موزه مركزی آستان قدس رضوی در معرض تماشای بینندگان قرار دارد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته12 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ضریح چهارم ضریح ملمع یا ضریح طلا و نقره، معروف به شیر و شكر است، این ضریح در سال 1338 بر روی ضریح نگین نشان یا ضریح دوم نصب می‎گردد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3><FONT color=#00ff00>نكته13</FONT> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>طراحی ضریح چهارم توسط مرحوم استاد حافظیان انجام یافته و تحت نظارت ایشان كار اجرا و قلمزنی توسط مرحوم استاد هنرمند حاج محمد تقی ذو فن اصفهانی انجام گرفت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته14 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ضریح چهارم دارای 05/4 متر طول و 06/3 متر عرض و 90/3 ارتفاع و 14دهانه به نشان چهارده معصوم بوده است. اضافه بر بهره‎برداری از طلا و نقره و جواهرات</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 15 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پایه‎ها، ستون‎ها، كتیبه‎های سیمین با نقش‎های مختلفی در نهایت مهارت قلمزنی شده بود. بین هر دو زاویه از پنجره‎های ضریح مقدس یك صفحه بیضی شكل از طلا، كه مجموعاً به هیجده عدد می‎رسید و هر یك به وزن تقریبی پنجاه مثقال بود احادیثی درباره فضیلت زیارت حضرت رضا علیه السلام به خط حاج شیخ احمد زنجانی معصومی كتیبه نوشته شده است . </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 16 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بر روی هر یك از دهانه‎های ضریح مقدس، از سمت پیش روی مبارك اسمی از اسمای چهارده معصوم علیهم السلام بر صفحه‎ای فیروزه نشان از طلا و به خط ثلث و به قلم مرحوم حاج شیخ احمد زنجانی معصومی مكتوب بود. در بالای صفحات بیضی شكل، كتیبه‎ای از نقره به طور برجسته، سوره مباركه هل اتی را به قلم همان كاتب در برداشت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 17 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در چهار گوشه ضریح چهار خوشه انگور به عنوان نمادی از نحوه شهادت حضرت قرار داشت. بالای كتیبه سوره مباركه «یس» و بر لب ضریح چهل و چهار برگ از نقره ملمع بین چهل و چهار گلدان ملمع نصب شده بود كه بر روی صفحه مدور و محدب هر یك از آنها اسمی از اسمای حسنی الهی به طور برجسته و به خط ثلث و به رنگ سفید در زمینه لاجوردی مكتوب بود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 18 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پس از گذشت بیش از چهل سال از نصب ضریح پیشین موجباتی همچون فرسودگی، و سست شدن پایه‎ها و ساختار ضریح و ساییدگی پوشش و روكش‎های نقره‎ای و طلایی آن، ساخت و نصب پنجمین ضریح را ضروری می‎نمود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 19 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>به دستور مقام معظم تولیت آستان قدس رضوی حضرت آیة الله واعظ طبسی، از سال 1372 مطالعات و بررسی‎های مقدماتی ساخت ضریح آغاز گردید، و به دنبال آن طرح‎های متعددی از طرف هنرمندان نامی كشور ارایه شد و نهایتاً توفیق طراحی ضریح نصیب استاد برجسته نگارگری كشور جناب آقای فرشچیان گردید. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته20 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>به منظور ساختن آخرین ضریح نخست بر اساس طرح موجود پایه‎ها و ساختار ضریح كه تركیبی از كار آهنگری و نجاری است توسط واحدهای مربوطه در آستان قدس رضوی در نهایت استحكام انجام گرفت و ساختاری مركب از آهن و فولاد و چوب گردو برای نصب روكش‎ها و پوشش طلا و نقره ساخته شد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3><FONT color=#00ff00>نكته21</FONT> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>با آماده شدن طرح استاد فرشچیان كار قلمزنی و زرگری و به عبارت دیگر اجرای طرح كه اساس كار ساخت ضریح و صورت پذیری آنست از تاریخ 12/11/75 تحت نظارت عالیه هنری استاد فرشچیان شروع شد و از میان چند نفر از هنرمندان قلمزن همچنان توفیق كار قلمرنی ضریح مطهر، نصیب استاد خدادادزاده اصفهانی گردید. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 22 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پس از چهار سال با كار بی وقفه روزانه و بعضاً شبانه و همچنین با كار متوسط روزانه شش نفر در كمال ظرافت و امتیاز هنری و در نهایت صلابت و استحكام كار قلمزنی پایان یافت و ضریح برای حمل و نصب آماده گردید. از ویژگی‎های ضریح مطهر جدید، ضخامت پوشش نقره‎ای آن است كه حتی بعضاً به بیش از سه میلیمتر می‎رسد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 23 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>عملیات اجرایی برچیده شدن ضریح پیشین و نصب پنجمین ضریح از شامگاه روز شنبه 21/10/79، پس از مراسم غبارروبی آغاز گردید، و با هماهنگی كامل نیروهای فنی - تخصصی مورد نیاز به طور متوسط روزانه هفتاد نفر در سازمانی منظم و منسجم با تقسیم كار و تعیین مسئولیت هر یك از بخش‎های عملیاتی و مدیران مربوطه طبق جدول زمان‎بندی شده، تحت مدیریت جناب آقای مهندس مهدی عزیزیان، مدیر عامل سازمان عمران و توسعه حریم حرم امام رضا علیه السلام به مدت پنجاه روز جریان خود را طی نمود. كار بنای عشق و كعبه مقصود، و فراز آمدن معبد خورشید در فضایی معنوی و شورانگیز آغاز شد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 24 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>محدوریت وقف به نصب بودن ضریح و عدم جواز شرعی انتقال آن از یك سو و از طرف دیگر، وجود موانع و مشكلات جدی فنی و معماری بر سر راه استحكام سازی پایه‎های نصب ضریح جدید موجب گردید تا پس از بررسی و مطالعات زیاد چاره كار به انتقال ضریح به قسمت زیرین حرم مطهر و نصب محاذی اطراف مضجع شریف دیده شود.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 25 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>از جمله اقدامات اساسی دیگری كه همزمان با نصب ضریح مطهر صورت پذیرفت، بتون ریزی و كف سازی و مفروش نمودن كف حرم مطهر با سنگ‎های مرمر بسیار نفیس همراه با كانال كشی و برقراری سیستم تهویه و هوا دهی زمینی و دیواری است، و نیز مرمت آیینه كاری‎ها و كاشی‎كاری‎ها و كتیبه‎های روضه منوره از جمله دیگر اقداماتی بود كه در جریان عملیات نصب ضریح به آن مبادرت شد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 26 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سنگ پلاك پیشین مضجع، كه مركب از 12 قطعه سنگ بود برداشته شده، به موزه مركزی آستان قدس رضوی انتقال یافت، و به جای آن سنگ نفیس مرمر یكپارچه به طول 20/2 و عرض 10/1 و ارتفاع 90 سانت كه در نهایت جلا و صفا و زیبایی حجاری شده بود نصب گردید. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 27 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در اطراف ضریح مطهر به نشانه چهارده معصوم چهارده دهانه به شكل محراب طراحی و اجرا شده است. سیر نقش‎ها و جهت قوس‎های آن یكدیگر را همراهی و تكمیل كرده، و مدار یگانه آنها كه نهایتاً به مركز و نقطه واحدی می‎رسد، تداعی كننده اصل اصیل عرفانی مشاهده وحدت در كثرت و كثرت در وحدت می‎باشد، و نیز وحدانیت ذات باری‎تعالی و قائمیت و بازگشت پذیری كائنات و ممكنات را به او متجلی می‎سازد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 28 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در هشت لچكی چهار گوش ضریح مطهر، به سبك هنر اصیل ایرانی، از گل آفتابگردان كه نمادی از شمس الشموس كه یكی از القاب امام رضا علیه السلام است نقش‎هایی تعبیه شده است. در اطراف ضریح مقدس گل‎هایی پنج و هشت برگی به نشانه خمسه طیبه و هشتمین امام طراحی و اجرا شده است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 29 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>دو سوره مباركه «یس» و «هل اتی»، در بالای ضریح مطهر به صورت كتیبه دور تا دور ضریح نوشته شده است. طول كتیبه بالایی یعنی سوره مباركه «یس» دارای 66/17 و عرض 18 سانتیمتر و طول كتیبه «هل اتی» 76/16 و عرض آن 14 سانت می‎باشد، هر دو كتیبه و دیگر خطوط بیرونی و داخلی ضریح مطهر كه مشتمل بر آیاتی از كلام الله مجید و اسمای حسنی الهی و نام‎های حجج خداوندی است، در كمال قوت و استحكام توسط خوشنویس نامی جناب آقای موحد نوشته شده است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته30 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>برای اولین بار پوشش داخلی ضریح مطهر، سقف و دیوارهای آن با نقش و نگارها و كتابت اسماء الهی، با خاتم‎كاری یه طرز بسیار بدیع و زیبا تزیین یافته است. طراحی نقوش داخل ضریح مطهر، توسط استاد فرشچیان انجام یافته، و اجرا و یا خاتم‎كاری توسط استاد هنرمند كشتی آرای شیرازی و همكارانشان صورت پذیرفته است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته31 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ضریح مطهر جدید حدود 12 تن وزن داشته، ضخامت پوشش نقره‎ای و طلایی آن و اتصال روكش‎های بدون پیچ یكی از ویژگی‎های این ضریح است. طول ضریح 78/4 و عرض آن 37/3 و ارتفاع آن با محاسبه سنگ پایه 96/3 متر می‎باشد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته32 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حرم مطهر مجموعه‎ای است تقریباً مدور، كه مركز آن مضجع منور امام ابوالحسن الرضا علیه السلام قرار دارد. همچنین حرم مطهر كه گنبد درخشان و طلایی برفراز آن قرار دارد، تقریباً در مركز بناهای آستان مقدس واقع شده، و از نقطه نظر معماری و هنری بسیار بدیع و استوار، و زیبا و دل انگیز است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته33 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سالانه در این حرم مطهر بیش از 700 هزار مُهر نماز مورد استفاده و جایگزین مُهرهای شکسته و کثیف می‎شود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3><FONT color=#00ff00>نكته34</FONT> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نام‎های حرم مقدس امام رضا علیه السلام به ترتیب ذیل می‎باشد:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آستان ملائك پاسبان - ارض اقدس - بقعة مباركه - حرم مطهر - روضة رضویه - روضة مقدسه - روضة منوره - عتبة عالیه - قبلة هفتم - كعبة آمال - مرقد ملكوتی - مرقد منور - مضجع شریف - معین الضعفاء. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 35 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سقف حرم دارای دو پوشش است، پوشش اول: كه از زیر مشهود است، به صورت مقعر و مقرنس بوده، ارتفاع آن از سطح حرم تا نقطه پایانی سقف 80/18 متر می‎باشد، و پوشش دوم: همان لایه خارجی گنبد مطلی است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 36 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حرم مطهر تقریباً به شكل مربع بوده، و مساحت آن پس از توسعه‎یی كه پس از انقلاب اسلامی انجام شد، به 139 متر مربع بالغ شده است، سطح حرم با سنگ مرمر مفروش گردیده، و تمام ازاره دور حرم با كاشی‎های ممتاز و ظریف چینی مانند، با رنگ‎های بسیار دلپذیر، مشهور به كاشی‎های سنجری مزین شده است، بر روی این كاشی‎ها آیات قرآن و احادیث معصومین علیهم السلام با خط رقاع و ثلث، همراه با نقش‎های اسلیمی نوشته و تزئین یافته است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 37 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>از طریق چهار صفه یا ممر حرم مطهر، با رواق‎های اطراف اتصال یافته، و زائرین از طریق آنها حضور حضرت تشرف حاصل می‎نمایند. پیش از این، در ضلع جنوبی حرم مطهر (پیش روی مبارك)، دو محراب بسیار نفیس و ممتاز از جنس كاشی چینی نصب بوده، كه پس از توسعه به لحاظ قدمت و نفاست، به موزه آستان قدس منتقل شده است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 38 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حرم مطهر در اوایل قرن ششم یعنی دوران سلطان سنجر سلجوقی، با كاشی‎های بسیار نفیس تزیین یافته، و وجود تاریخ 612 هجری قمری، كه بیانگر دوران سلطنت سلطان محمد خوارزم‎شاه می‎باشد، گویای اقدامات و فعالیت‎هایی است، كه در این زمان، در زمینه توسعه و مرمت ابنیه حرم مطهر انجام یافته است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته 39 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حرم پاك امام، اضافه بر جلال معنوی و جذبه روحانی، و زیبایی و شكوه معماری، مزین به برخی از نفایس و مآثر ارزشمند است، تعدادی از هدایای بزرگان و حكمرانان گذشته، در قاب‎هایی تعبیه شده، در مكان‎هایی از حرم مطهر، در برابر دید زائران قرار دارد. این جواهرات و نفایس كه در هشت قاب چیده شده، شامل 104 قلم اشیای مختلف است. قدیمی‎ترین آنها سلیمانیه‎هایی است، با دور نقره، مربوط به 550 سال قبل، و دیگر شمشیری جواهر نشان و خنجر الماس نشان، و مروارید و تسبیح و انگشترهایی از الماس و برلیان درشت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>نكته40 </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>گنبد حرم از آجر ساخته شده، و سپس روی آن را با الواح مسی، كه روكشی از طلا دارد پوشانده‎اند، تذهیب این گنبد برای آخرین بار در سال 1010 تا 1016، در زمان شاه عباس صورت گرفته، و به طوری كه از گفته‎های محققان بر می‎آید، رویه و سطح این گنبد پیش از آن كاشی‎كاری بوده است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>منبع:وب سایت چهلچراغ امام رضا علیه السلام</FONT></P> <P dir=rtl> </P> <P> </P> Fri, 20 Mar 2009 18:34:08 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1335 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1335.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1334.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=4>بررسی دلایل محدث نوری درباره انکار حضور اهل‌بیت علهیم‌السلام در کربلا در اربعین اول</FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/monasebatha/mazhaby/arbaein/arbaein%20a11.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>محدث نوری با ایراد هفت اشکال (1) بر دیدگاه سید ابن طاووس، ورود اهل‌بیت علهیم‌السلام را به کربلا در اربعین اول، منکر شده است که چون انکار این امر به طور مبسوط توسط وی صورت گرفته و دیگران در این باره از وی پیروی کرده‌اند، در ذیل، این اشکال‌ها به اختصار و با اضافات و تغییراتی همراه با پاسخ آنها، آورده می‌شود:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>1- عدم تناسب زمان با حوادث: از حوادثی که در مدت چهل روز اتفاق افتاده است، یکی نامه عبیدالله به یزید برای کسب تکلیف درباره اسراست که حدود بیست روز یا بیشتر طول کشیده است، و دیگری مدت اقامت اهل بیت علهیم‌السلام در شام که برخی منابع، یک ماه (2) و برخی دیگر، یک ماه و نیم (3) نوشته‌‌اند. بنابراین، مدت زمانی که صرف کسب تکلیف از یزید و رفتن اهل‌بیت علهیم‌السلام</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> به شام و اقامت در آنجا و سپس بازگشت آنان شده است، با حضور در کربلا و ملاقات با جابر در روز بیستم صفر از جهت زمانی ناسازگار است، از اینرو نمی‌توان پذیرفت که اهل‌بیت علهیم‌السلام روز اربعین سال 61 در کربلا حضور داشته‌اند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نقد: شواهد تاریخی زیادی وجود دارد که برخی افراد، فاصله بین کوفه تا شام را حدود ده روز و حتی کمتر از چهار روز طی کرده‌اند. قاضی طباطبایی، این موید‌ها و شواهد را تا هفده مورد، گرد آورده (4)  و آنچه را محدث نوری در این باره گفته است، صرف استبعاد دانسته و مسئله را از فرض امتناع که محدث نوری در پی‌ اثبات آن بود، خارج ساخته‌ است. البته برخی شواهد تاریخی که این محقق آورده، قابل خدشه و حتی غیرقابل پذیرش است، اما در مجموع، امکان این امر را اثبات می‌کند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اما مسئله اقامت بیست روزه اهل‌بیت علهیم‌السلام در کوفه به منظور کسب تکلیف عبیدالله از یزید، باید توجه داشت که در این باره، منابع کهن، سخنی از نامه ابن زیاد به یزید و کسب تکلیف او درباره اسراء و سرهای شهدا به میان نیاورده‌اند، بلکه در برخی تصریح شده است که ابن زیاد گزارش انجام ماموریتش را در نامه‌ای نوشته و به همراه سر امام حسین علیه‌السلام به شام فرستاده است، (5) چنانکه در برخی دیگر، تنها به اصل آمدن پیک از سوی یزید مبنی بر امر کردن عبیدالله به فرستادن اهل‌بیت علهیم‌السلام به شام، اشاره شده است. (6)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بنابراین، آنچه درباره اجازه ابن‌زیاد از یزید ادعا شده، از نگاه گزارش‌های تاریخی نامعلوم و نامشخص است، زیرا طبری که واقعه کربلا را از افرادی هم‌چون امام باقر علیه‌السلام، حصین بن عبدالرحمان و هشام کلبی (شاگرد ابومخنف) نقل کرده، در هیچ کدام، سخنی از اجازه عبیدالله از یزید به میان نیاورده است؛ تنها در گزارش وی از عوانة بن حکم، به چنین مسئله‌ای اشاره شده که این خبر به دلیل اشکال‌های بسیاری که دارد، مخدوش و غیرقابل پذیرش است. (7) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>2- عدم بیان این جریان در منابع تاریخی کهن: طبری (8) و شیخ مفید (9) (که هر دو، گزارش عاشورا را از ابومخنف نقل می‌کنند) و بعدها نیز طبرسی (10) (متوفای 548 ق)، خوارزمی (متوفای    568ق)، (11) ابن اثیر (متوفای 630 ق)، سبط ابن جوزی و عمادالدین طبری (12) متعرض چنین حادثه‌ای نشده‌اند. محدث نوری در این باره می‌افزاید:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>و نشود که ایشان در مسیر خود، به کربلا روند و جابر را ملاقات کنند و چند روزی عزاداری کنند و شیخ مفید آن را در محل معتمدی ندیده باشد یا دیده و در این مقام اشاره به آن نکند. (13)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نقد: اولا؛ عدم تصریح به وقوع این جریان، غیر از تصریح به عدم وقوع آن است، بنابراین نمی‌توان از عدم تصریح مورخان، انکار آنان و در نتیجه، عدم وقوع آن را نتیجه گرفت، چرا که برخی حوادث و قضایای تاریخی به علل گوناگون که در اینجا جای پرداختن به آن نیست در منابع تاریخی منعکس نشده است. (14)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ثانیا: چنانکه نوشته خواهد شد - برخی مورخان و اندیشمندان، به حضور اهل‌بیت علهیم‌السلام در کربلا تصریح کرده‌اند، از جمله بیرونی، ابن نما، سید ابن طاووس و شیخ بهائی؛</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ثالثا: کلام شیخ مفید به گونه‌ای است که حاکی از حذف برخی حوادث تاریخی است:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>فسار معهم جملة النعمان، و لم‌ یزل ینازلهم فی الطریق و یرفق بهم کما وصاه یزید و یرعونهم حتی دخلوا المدینة؛ آنان (اهل‌بیت علهیم‌السلام) همراه نعمان شدند و پیوسته نعمان آنان را در راه فرود می‌آورد و (چنانکه یزید سفارش کرده بود) با آنان مدارا و رعایت حال‌شان را می‌کرد تا آن که وارد مدینه شدند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>تعبیر «حتی دخلوا المدینة» حاکی از آن است که در این بین، حوادث دیگری بوده که شیخ مفید، متعرض آنها نشده است. البته این امر یا به سبب شیوه اختصارنویسی وی در کتاب ارشاد و یا به این علت است که مبنای ایشان در گزینش اخبار تاریخی، اخبار متواتر و یا دست ‌کم اخبار مستفیض درباره یک حادثه است و چون خبر متواتر یا مستفیضی در این باره به دست وی نرسیده، از آوردن آن صرف نظر کرده است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>3- اخبار بازگشت اهل‌بیت علهیم‌السلام به مدینه در بیستم صفر: چنان‌ که گذشت، شیخ مفید رحمة‌الله در مساژ الشیعه و بعد از وی، شیخ طوسی رحمة‌الله در مصباح المتهجد و علامه حلی رحمة‌الله در العدد القویه (15) و منهاج‌ الصلاح (16) و کفعمی در کتاب مصباح، (17) نه تنها اشاره به جریان ورود اهل‌بیت علهیم‌السلام به کربلا نکرده‌اند، بلکه تصریح کرده‌اند که روز بیستم صفر اهل‌بیت علهیم‌السلام از شام به مدینه بازگشتند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نقد: در منابع یاد شده، هیچ تصریحی بر عدم حضور اهل‌بیت علهیم‌السلام در کربلا نشده است،  </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بنابراین، ممکن است گزارش‌هایی از حضور اهل‌بیت علهیم‌السلام در کربلا وجود داشته (همانند گزارشی که ابوریحان نقل کرده) که یا به دست آنان نرسیده و یا رسیده است، اما به دلایلی به آن استناد نکرده‌اند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>افزون بر این – چنان ‌که اشاره شد - ابوریحان و بعد از او شیخ‌ بهایی، تصریح کرده‌اند که روز اربعین، اهل‌بیت علهیم‌السلام در کربلا حضور داشته‌اند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>4- عدم بیان دیدار جابر با اهل‌بیت علهیم‌السلام در روایت: کتاب‌‌های بشارة المصطفی، مقتل الحسین خوارزمی و مصباح الزائر که جریان زیارت جابر را در روز اربعین گزارش کرده‌اند، از ملاقات وی با اهل‌بیت علهیم‌السلام سخنی به میان نیاورده‌اند، در حالی که اگر چنین حادثه‌ای اتفاق افتاده بود، به یقین گزارش می‌شد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نقد: اولا؛ چنان که اشاره شد، برخی از منابع، به زیارت قبر امام حسین علیه‌السلام توسط اهل‌بیت علهیم‌السلام اشاره کرده‌اند؛</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ثانیا: به نظر می‌رسد که یا جابر بن عبدالله انصاری، دست‌ کم دو بار موفق به زیارت قبر امام شده است، یک بار با عطیه عوفی که طبری، خوارزمی و ابن طاووس در مصباح الزائر آن را گزارش کرده‌اند، و بار دیگر که ابن نمای حلی و سید ابن طاووس گزارشگر آن هستند، و یا چون بنای سید ابن طاووس (همانند شیخ مفید) بر اختصار و گزینش حوادث بوده و آنچه از دیدگاه وی اهمیت داشته، مسئله دیدار جابر با اسراء (نه چگونگی آمدن جابر به کربلا) بوده است، از این‌رو جابر، اهل‌بیت علهیم‌السلام را دیدار می‌کند، اما خبری از همراهی وی با عطیه نیست. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>5- حرکت اهل‌بیت علهیم‌السلام از راه سلطانی: محدث نوری بر این باور است که مسیر حرکت اهل‌بیت علهیم‌السلام از کوفه به شام، یا از راه سلطانی بوده است و یا از راه بادیه. وی برای اثبات حرکت آنان از راه سلطانی، دلایل و شواهد ذیل را می‌آورد:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>الف- اگر چه اصل مقتل ابومخنف در دست نیست و آنچه موجود است، دستخوش تغییراتی شده و آن را از اعتبار و اعتماد انداخته است، ولی آنچه نسخه‌های متعدد این کتاب بر آن متفق هستند، آن است که اهل‌بیت علهیم‌السلام را از راه تکریت و موصل و نصیبین و حلب که راه سلطانی است، به شام برده‌اند. این راه غالبا آباد و از دهکده‌های بسیار و شهرهای آباد می‌گذرد و از کوفه تا شام حدود چهل منزل دارد و قضایای متعدد و برخی کرامات، از قبیل قضیه راهب قِنسرین و نیز کراماتی از سر مبارک در ایام سیر از آن راه رخ داده، چنانکه قطب راوندی (18) (متوفای 573 ق)، ابن شهر آشوب (‌‌19) (متوفای 588 ق) به نقل از خصائص نطنزی، و سبط ابن جوزی (20) (متوفای 654 ق) نوشته‌اند، که نمی‌توان همه آنها را نادرست دانست، به ویژه آن که در برخی از آنها، انگیزه‌‌ای برای جعل وجود نداشته است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ب - عمادالدین طبری در کتاب کامل بهائی ضمن گزارش حرکت اسراء، از نام چند  شهر چنین یاد می‌کند که موید راه سلطانی است: «در آن سیر، به آمِد و موصل و نصیبین و بعلبک و میّافارقین و شیزر عبور نمودند.» هم‌چنین وی ماجراهایی را در منازل، نقل کرده است. (21)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بنابراین با توجه به مسیر حرکت و در نظر گرفتن کم‌ترین مدت زمان توقف اهل‌بیت علهیم‌السلام در شام، بازگشت در اربعین اول، از محالات و ممتنعات است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>محدث نوری درباره احتمال حرکت اسراء از راه بادیه می‌گوید: اما اگر بپذیریم که مسیر حرکت از بیابان بوده است، باز هم بازگشت در اربعین اول ممتنع است، چرا که حد فاصل بین کوفه تا شام مستقیما 175 فرسنگ (1050 کیلومتر) است. ورود اهل‌بیت علهیم‌السلام به کوفه روز دوازدهم محرم و در کاخ پسر زیاد، روز سیزدهم بوده است. بنا به گفته ابن طاووس در اقبال، رفتن قاصد از کوفه تا شام و بازگشت وی به کوفه، کمتر از بیست روز امکان ندارد. مسئله اعزام پیک و بازگشت او را مورخانی هم چون ابن اثیر نیز در کامل آورده‌اند. (22) اما احتمال فرستادن کبوتر نامه‌رسان نیز قابل تصور نیست، چون در آن دوره، این کار معمول نبوده و نخستین بار این ‌کار، توسط نورالدین محمود بن زنگی در سال 565 ق صورت گرفته است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بنابراین، مدت اقامت یک ماهه در شام (چنانکه ابن طاووس نوشته است) و طی کردن هشت فرسنگ (حدود 50 کیلومتر) در شبانه روز، مستلزم آن است که 22 روز در راه باشند که در مجموع بیش از چهل روز طول کشیده است. البته این مدت برای قافله‌ای که زنان، کودکان و ضعیفان را به همراه دارد، میسر نبوده، در حالی که حضور در کربلا، بیش از زمان یاد شده را می‌طلبیده است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نقد: در پاسخ این اشکال باید گفت که یکی از مسائل مبهم و نامشخص در تاریخ عاشورا، تشخیص مسیر حرکت کاروان اهل‌بیت علهیم‌السلام از کوفه به دمشق است. منابع تاریخی متقدم، هیچ خبر معتبری که مسیر حرکت کاروان اسراء را از کوفه به سوی شام مشخص کند، گزارش نکرده‌اند، اما با مراجعه به منابع تاریخی کهن و نقشه‌های جغرافیای این منطقه می‌توان به این نتیجه رسید که در آن زمان، در مجموع، سه مسیر برای رسیدن به شام وجود داشته است: </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>مسیر اول: مسیر سلطانی و آباد بوده که از کنار برخی شهرها می‌گذشته است. این همان راهی است که محدث نوری با استشهاد به گفته عماد‌الدین طبری از آن سخن به میان آورده است. هم‌چنین یکی از محققان معاصر، با بررسی و مطالعه این مسئله، مسیر حرکت کاروان اهل‌بیت علهیم‌السلام را به شام از این راه، چنین نوشته است:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>تکریت، موصل، لبا، کحیل، تل اعفر، نصیبین، حرّان، معرة النعمان، شیزر، کفرطاب، حماة، حمص و دمشق. (23)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>فرهاد میرزا، از شهرهای این مسیر، با تفصیل بیشتری چنین یاد کرده است:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حَصّاصَه، تکریت، اعمی، دیر عروة، صَلیتا، وادی الفحلة، وادی النخلة، آرمینیاء، لینا، کُحَیل، جُهَیتَه، مَوصل، تل اعفر، سِنجار، نَصیبین، عین الورودة، رَقه، جَوسَق، بِشر، بسر، حلب، سرمین، قِنسرین، مَعَرةالنعمان، شَیزَر، کفرطالب، سیبور، عَقر، حَماة، حِمص، بعلبک و دمشق. (24)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بنابراین مسیر، کاروان اسراء برای رسیدن به دمشق از راه تکریت به شمال عراق رفته و سپس وارد ایالت جزیره (شمال عراق کنونی و شمال شرقی سوریه) شده است، پس از آن از راه موصل به نصیبین رفته و در نوار مرزی کنونی ترکیه و سوریه، به حرّان رسیده‌اند. سرانجام با طی کردن مسیر 1500 کیلومتر و در نهایت، عبور از مناطق غربی سوریه و پشت سر گذاشتن مناطق و شهرهایی همانند حلب، معرة النعمان، حماة و حمص، وارد دمشق شده‌اند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>مسیر دوم: مسیر مستقیم کوفه به شام است که از منطقه بادیة الشام می‌گذرد. این مسیر را اگر چه محدث نوری احتمال داده است، اما عبور کاروان اهل‌بیت علهیم‌السلام از این راه با قراین و شواهد تاریخی، هم‌سو و موافق نیست، چنانکه با این جمله از سخنان حضرت زینب علیهاالسلام خطاب به یزید، سازگار نیست:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اَمِنَ العدل یابن الطُلقاءِ تخدیرُکَ حرائرک و امائک و سوقُک بناتِ رسول‌الله صلی‌الله علیه و آله سبایا قد هتکت ستورهُنَّ و ابدَیتَ وجوهَهُنّ تحدوا بهن الاعداء من بلد الی بلد و یستشرفهن اهل المناقل ...؛(25) ای فرزند آزاد شدگان! آیا از عدالت است که زنان و کنیزانت را در سرایت در پشت پرده جای دهی، اما دختران رسول ‌خدا صلی ‌الله علیه و آله را (در میان نامحرمان) به صورت اسیر حاضر نمایی که به پوشش آنان تعرض شود و صورت‌هایشان نمایان باشد و دشمنان، آنان را از شهری به شهر دیگر ببرند و مردم آنان را ببینند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بدیهی است که اگر مسیر کاروان اسراء از صحرای سوزان و بدون آبادی بادیة الشام بود، حضرت زینب علیهاالسلام می‌بایست از تشنگی و گرسنگی طفلان امام و دیگر همراهان و مسائلی از این قبیل، انتقاد و شکایت کند، نه از گذشتن از شهرها و قرار گرفتن در معرض دید بیگانگان به عنوان اسیر.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>هم‌چنین در گزارش ابن اعثم و خوارزمی درباره مسیر حرکت از کوفه به شام، تصریح شده است که اسرای اهل‌بیت علهیم‌السلام همانند اسیران ترک و دیلم، از شهری به شهری برده شدند. (26)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>مسیر سوم: مسیر معمول و مرسوم بین کوفه و شام است؛ یعنی مسیری که از ساحل غربی رود فرات و از شهرهایی چون انبار، هیت، قرقیسیا، رقه و صفین می‌گذرد. این راه، همان راهی است که سپاه امیرالمومنین علیه‌السلام آن را برای جنگ با معاویه پیمود. (27) هم‌چنین لشکریان معاویه (در رویارویی با سپاه امام حسن علیه‌السلام) برای رسیدن به مَسکِن، از این راه عبور کردند. این مسیر نه به درازی و طولانی مسیر سلطانی است و نه مشکلات مسیر کویر بی‌آب و سوزان را دارد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بنابراین، به نظر می‌رسد انتخاب این مسیر میانه، از احتمال بیشتری برخوردار باشد، البته شواهد موجود و کراماتی که در خصوص سر امام و اهل‌بیت علهیم‌السلام در شهرهای حلب، قنسرین، حماة، حمص و دیر راهب نقل شده است، به این دلیل که مشترک بین دو مسیر سلطانی و میانه است، نمی‌تواند شاهدی برای یکی از دو راه به شمار آید، اگر چه در صورت قوت آنها دلیلی دیگر، بر منتفی بودن مسیر حرکت کاروان از راه بادیة الشام است.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>از آنچه گذشت، روشن شد که اگر چه احتمال رفتن اهل‌بیت علهیم‌السلام به شام از مسیر اول منتفی نیست، اما دلایل متقن و شواهد محکم بر این امر وجود ندارد. بنابراین، دیگر نوبت به محاسبات مسافت بین دو منطقه شام و عراق و بررسی طول این مسیر نمی‌رسد، همچنان که احتمال مسیر سوم به سبب کوتاهی و معمول و مرسوم بودن آن، بیشتر است. افزون بر این چنانکه در پاسخ اشکال اول محدث نوری گذشت یکی از محققان معاصر، شواهد تاریخی زیادی آورده است که برخی از افراد، فاصله بین کوفه تا شام را حدود ده روز و حتی کمتر از چهار روز طی کرده‌اند، از این‌رو اگر چه حرکت کاروان اسراء (آن هم با شرایط خاص خود)، کندتر از طی کردن مسیر توسط یک نفر بوده است، اما دیگر نمی‌توان محال بودن طی کردن مسیر کوفه به شام را توسط اسراء در مدت ده روز یا در نهایت، اندکی بیشتر، از منکر آن پذیرفت.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>6- چرا جابر اولین زائر شمرده شده است؟ ششمین استدلال محدث نوری آن است که اگر اهل‌بیت علهیم‌السلام و جابر در یک روز، بلکه در یک زمان به زیارت قبر امام حسین علیه‌السلام نائل شدند، پس چرا جابر به عنوان نخستین زائر امام دانسته شده و آن را از مناقب وی شمرده‌اند؟</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نقد: از ظاهر سخن ابن طاووس استفاده می‌شود که جابر زودتر از اهل‌بیت علهیم‌السلام به کربلا رسیده باشد:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>فوصلوا الی موضع المصرع، فوجدوا جابر بن عبدالله الانصاری و جماعة من بنی هاشم و رجالا من آل رسول‌الله قد وردوا لزیارة قبر الحسین علیه‌السلام، فوافوا فی وقت واحد، و تلاقوا ... .</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بنابراین، جابر پیش از اهل‌بیت علهیم‌السلام به کربلا رسیده است، اما گویا وی از عبارت «فوافوا فی وقت واحد»، هم زمانی ورود اهل‌بیت علهیم‌السلام را با جابر به کربلا برداشت کرده است، در حالی که با ملاحظه دو تعبیر «فوصلوا» و «فوجدوا»، روشن می‌شود که تعبیر «فوافوا» ناظر به اجتماع آنان برای گریه و عزاداری در یک زمان است، نه هم زمانی حضور آنان در کربلا، از این‌رو ممکن است جابر پیش از ایشان، به کربلا رسیده باشد و گروهی از بنی‌هاشم پس از جابر و پیش از ورود اهل‌بیت امام حسین علیه‌السلام به کربلا رسیده باشند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>7- فرجام اسرا: محدث نوری در آخرین دلیلش، سه نکته را بیان کرده است:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>1- در شام سخنی از بازگشت به کربلا نبوده است، چرا که پس از پشیمانی ظاهری یزید، وی خاندان امام را بین اقامت در شام یا رفتن به مدینه مخیر کرد که اهل‌بیت علهیم‌السلام بازگشت به مدینه را بر گزیدند و در آن ‌جا اصلا سخنی از رفتن به کربلا نبود.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>2- هیچ‌ قدر مشترکی بین راه شام به مدینه و شام به عراق وجود ندارد، چنانکه کسانی که این راه‌ها را رفته‌اند به این امر (عدم وجود راه مشترک) معترف هستند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>3- با پلیدی ذاتی و خبث باطنی که در یزید وجود داشت، بعید بود که اگر آنان درخواست بازگشت به کربلا را می‌دادند، او بپذیرد. (28)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پاسخ: استبعادهایی که در این دلیل بیان شده است، استوار به نظر نمی‌رسد. اما درباره نکته اول و سوم، چنانکه در منابع تصریح شده است، یزید از رفتار خود با اهل‌بیت علهیم‌السلام اظهار پشیمانی کرده، تقصیر کشتن امام و یارانش را بر عهده ابن زیاد می‌گذارد. یکی از پیامدهای این ندامت آن بود که اهل‌بیت علهیم‌السلام را آزاد گذاشت که در شام بمانند یا به مدینه بروند و چون آنان رفتن به مدینه را اختیار کردند، به فرستادگان خود که اسراء را همراهی می‌کردند، دستور داد که با آنان خوش‌رفتاری کرده، هر جا و هر زمان که خواستند فرود آیند، با آنان موافقت کنند. (29) بنابراین اگر اهل‌‌بیت علهیم‌السلام در دمشق چنین تقاضایی از یزید کرده باشند، طبیعی است که یزید با توجه به تغییر اوضاع و شرایط و در نتیجه دگرگونی رویه و رفتارش نسبت به اسراء، ناچار باید این درخواست را می‌پذیرفت، هر چند این سازگاری با پلیدی ذاتی او مطابق نباشد، هم‌چنان که اگر اهل‌بیت علهیم‌السلام پس از خروج از دمشق، از ماموران یزید خواسته باشند که آنان را به کربلا ببرند، می‌بایست آنان طبق فرمان یزید (چنانکه ابن سعد نوشته است) اطاعت کنند. بنابراین اگر در شام سخنی از کربلا رفتن به میان نیامده است - چنانکه اشاره شد - یا به این سبب بوده است که اهل‌بیت علهیم‌السلام پس از خروج از دمشق، چنین درخواستی کرده‌اند و اساسا چنین درخواستی در شام مطرح نبوده و یا اگر نزد یزید چنین تقاضایی را مطرح کرده‌اند، چون مدینه مقصد نهایی بوده است و کربلا به منزله یکی از منازل بین راه به حساب می‌آمده؛ سخنی از رفتن به کربلا به میان نیامده است و یزید (با توجه به تعبیر ابن سعد) اجازه فرود آمدن در کربلا را نیز صادر کرده بود. بنابراین، پرسش یزید از اهل‌بیت علهیم‌السلام ناظر بر محل اقامت دائمی است، از این‌رو منافات ندارد که قاصد مدینه، از کربلا عبور کند. (30)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>از آنچه گفته شد، درخواست اسراء مبنی بر رفتن به کربلا، چه در دمشق بوده باشد و چه در خارج آن، هیچ‌ اشکالی در پی ندارد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اما این که قدر مشترکی بین راه مدینه و عراق وجود ندارد، باید بررسی کرد که مسیر بازگشت اسرا از کدام راه بوده است؟ در این باره باید گفت منابع تاریخی سکوت کرده‌اند. البته برخی اندیشمندان شیعه هم چون ابن نما و ابن طاووس که به ملاقات اهل‌بیت علهیم‌السلام با جابر در کربلا تصریح کرده‌اند، گویا بر این باور بوده‌اند که مسیر شام به مدینه، از عراق می‌گذشته است، چنانکه گفته‌اند چون کاروان اهل‌بیت علهیم‌السلام از عراق عبور داده شد، اهل‌بیت علهیم‌السلام به راهنما گفتند که ما را به کربلا ببر. (31) این در حالی است که طبق گزارش جغرافی‌دانان متقدم، اصلا راه شام به مدینه (یا به ‌طور کلی حجاز) از راه شام به عراق، از ابتدای مسیر جدا بوده است، چنانکه ابن خردادبه (متوفای حدود 300 ق) مسیر کوفه (که نزدیک کربلا است) به دمشق را در قرن چهارم چنین نوشته است:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حیره، قطقطانه، بقعه، ابیض، حوشی، جمع، خُطی، جُبّه، قلوفی، رواری، ساغده، بقیعه، اعناک، اذرعاک، منزل، دمشق. (32)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>و نیز همو و ابن رسته مسیر دمشق به مدینه را چنین نگاشته‌اند:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>منزل، ذات المنازل، سَرغ، تبوک، مُحدَثَه، اقرع، جُنینه، حِجر، وادی القری، رحبه (رحیبه)، ذِی المَروة، مرّ، سویداء، ذی خُشُب، مدینه. (33)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اگر چه اکنون هیچ نام و نشانی از منازل و مناطق یاد شده در منطقه عراق و شام وجود ندارد و نیز بر روی نقشه‌های جغرافیایی اثری از آنها به چشم نمی‌خورد، اما چنانکه از این دو گزارش استفاده می‌شود، تنها نقطه مشترک بین دو مسیر کوفه و مدینه، مکانی به نام «منزل» است و از آنجا، راه مدینه از کوفه جدا می‌شود. از این رو اگر نپذیریم که اهل‌بیت علهیم‌السلام از همان شهر دمشق و دربار یزید، قصد رفتن به کربلا را داشته‌اند، ممکن است آنان از این نقطه مشترک، قصد رفتن به کربلا را کرده‌اند. بنابراین اگر از سخن ابن‌ نما و ابن ‌طاووس چنین برداشت شود که آنان مسیر مشترک طولانی برای مسیر شام به مدینه و کربلا قائل شده‌اند، نمی‌تواند تعبیر این دو اندیشمند در این باره درست باشد، مگر آنکه گفته شود که اساسا اهل‌بیت علهیم‌السلام از همان راهی که به شام برده شدند، به عراق بازگشته‌اند که البته این احتمال، در صورتی می‌تواند بر واقع منطبق باشد که اهل‌بیت علهیم‌السلام یا از همان دربار یزید، مسئله رفتن به مزار امام حسین علیه‌السلام را نزد وی مطرح کرده و از او در این باره موافقت گرفته باشند. و یا دست‌ کم تا پیش از ترک تنها نقطه مشترک مسیر کوفه و مدینه، یعنی اقامتگاه «منزل»، به صورتی موافقت او را احراز کرده باشند، در غیر این صورت، منطقی به نظر نمی‌رسد که اهل‌بیت علهیم‌السلام بدون هیچ انگیزه‌ای از راه عراق به مدینه باز کردند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پی‌نوشت‌ها:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>1- میرزا حسین نوری طبرسی، چشم‌اندازی به تحریفات عاشورا (لولو و مرجان)، ص 232-‌242.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> 2- ابن طاووس، الاقبال، ج 3، ص 101.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>3- ابوحنیفه نعمان بن محمد تمیمی مغربی، شرح‌الاخبار فی فضائل الائمة الاطهار، ج 3، ص ‌269.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>4- سید محمد علی قاضی طباطبائی، تحقیق در باره اول اربعین حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام ، ص‌‌33- 133.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>5- ابن اعثم، کتاب الفتوح، ج 5، ص 127و 586.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>6- محمد بن سعد، «ترجمة الحسین علیه‌السلام و مقتله»، مجله تراثنا، 1408ق، شماره 10، ص‌190.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>7- ر. ک: محمد تقی تستری (شوشتری)، قاموس الرجال، ج 12، ص 37.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>8- طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج 4، ص 353- 354.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>9- شیخ مفید، الارشاد، ج 2، ص 122.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>10- ابوعلی فضل بن حسن طبرسی، اعلام الو</FONT></P> <P> </P> Fri, 20 Mar 2009 18:25:54 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1334 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1334.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1333.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=4>30 اسفند 1387 / 22 ربیع الاول 1430 / 20 مارس 2009 </FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/taghvime%20tarikh/1387/esfand/30%20esfand%2087.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=justify> <FONT color=#00ff00 size=3>1) لحظه تحویل سال 1388 هجری شمسی برابر است با ساعت 15 و سیزده دقیقه و سی و نه ثانیه .</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>2) وقوع غزوه‏ي "بني‏نضير" و بيرون راندن يهوديان از مدينه (4 ق) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پس از واقعه‏ي غزوه‏ي احد و شكست سپاه اسلام در برابر بت‏پرستان و مشركان قريش، فرصتي براي يهوديان مقيم مدينه به دست آمد تا عليه پيامبر اسلام(ص) و مسلمانان مدينه توطئه و دسيسه نمايند. از جمله اين كه آنان با ترفندهايى قصد كشاندن پيامبر(ص) به داخل قلعه‏ي بني‏نضير را نموده تا در آن جا به وي آسيبي رسانند. مسلمانان جهت تاديب آنان و خفه كردن نطفه‏ي نفاق، به قلعه‏ي آنان هجوم آورده و پس از 6 روز محاصره، يهوديان بني‏نضير را وادار به تسليم نمودند. آنان با پيامبر(ص) مصالحه نمودند كه جلاي وطن كرده و سرزمين و خانه‏هاي خود را در اختيار مسلمانان قرار دهند.  </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>3) درگذشت "محيي الدين مغربي" منجم آندلسي (682 ق) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>محي الدين مغربي رياضي‏دان و منجم آندلسي در زادگاهش فقه را آموخت اما چون گرايش بيشتري به رياضي و نجوم داشت به مطالعه در اين علوم روي آورد و دانش بسيار اندوخت. محي الدين مدتي به عنوان دستيار خواجه نصيرالدين طوسي در رصد خانه‏ي مراغه به كار اشتغال داشت و در اين مدت، تجارب بسيار با ارزشي كسب كرد. وي داراي تاليفاتي از قبيل شكل القطاع و نيز تحرير اصول اقليدس مي‏باشد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>4) شهادت "شيخ خليفه مازندراني" رهبر نهضت سربداران‏خراسان توسط مغولان (736 ق) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3><FONT color=#00ff00>5) مرگ "ريچارد شيردل" پادشاه معروف انگلستان (1199م)</FONT> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ريچارد (يا ريشارد) اول پادشاه انگلستان در 19 فوريه 1157م متولد شد. دوران سلطنت وي با جنگ‏هاي صليبي هم زمان بود و او در بسياري از جنگ‏هاي انجام شده با مسلمانان براي اشغال بيت‏المقدس شركت داشت. ريچارد اول كه در 14 سپتامبر 1189م در سن 32 سالگي به سلطنت رسيده بود، تنها چند ماه از كل سلطنت 10 ساله خود را در انگلستان سپري نمود. در جريان سومين جنگ صليبي وي همراه پادشاهان فرانسه و آلمان با ارتش خود به طرف فلسطين حركت نمودند. اما پس از مقاومت مسلمانان و عدم توفيق در تسلط بر بيت‏المقدس، تقاضاي صلح نمودند و با خفت و خواري در حالي كه پادشاه آلمان در آغاز راه غرق شده بود، بازگشتند. خود ريچارد كه به او ريچارد شيردل هم مي‏گفتند، در بازگشت به وطن در اتريش دستگير شد و پس ازآن‏كه طرفدارانش پول فراواني دادند، نجات يافت. با اين حال وي را از قهرمانان جنگ‏هاي صليبي مي‏دانند. ريچارد شيردل پس از عدم موفقيت در جريان اين جنگ‏ها به انگلستان بازگشت و در بقيه دوران سلطنت خود به حفاظت از مناطق تحت سلطه انگلستان پرداخت. ريچارد اول پس از 10 سال سلطنت و 42 سال عمر در 20 مارس 1199م درگذشت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 6) درگذشت "اسحاق نيوتن" منجم و رياضي‏دان شهير انگليس (1727م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سرايزاك يا اسحاق نيوتن دانشمند بلندآوازه انگليسي در 25 دسامبر سال 1642م دريكي از روستاهاي انگلستان به دنيا آمد. وي از نوجواني و جواني به هر اختراع فيزيكي توجه خاصي داشت و در اين دوره، خود، آسياب بادي، ساعت آبي و ساعت آفتابي را اختراع كرد. نيوتن در 18 سالگي وارد دانشگاه كمبريج شد و به تحصيل رياضيات پرداخت. او پس از چندي به زادگاهش بازگشت و به تفكر در علوم پرداخت. اين دوره هجده ماهه نيوتن، يكي از مهم‏ترين دوران‏هاي تاريخ علم است، چه در اين دوره بود كه وي به كشف قوانين اصلي مكانيك دست يافت و از آن‏ها در مورد اجرام آسماني استفاده كرد. هم‏چنين نيوتن به پيروي از قوانين اصلي مكانيك، قانون جاذبه عمومي را كشف كرد. هرچند بعضي از دانشمندان معاصر او و حتي پيش از وي، درباره نيروي جاذبه بين اجرام آسماني حدس‏هايى مي‏زدند اما فكرشان به نتيجه نرسيد و اين تنها نيوتن بود كه توانست ماهيت اين نيرو را تحت يك قانون كلي درآورد. نيوتن را به دليل مطالعه آثار رياضي‏دانان بزرگ و به ويژه پايه‏گذاري اساس حساب جبر و آناليز، به عنوان يكي از بنيادگذاران اصول رياضيات عالي مي‏دانند. نيوتن پس از تحقيقات جالبي كه درباره نور انجام داد ثابت كرد كه نور خورشيد يا نور سفيد عملاً از تركيب رنگ‏هاي گوناگون به وجود آمده است كه با يك منشور ساده قابل تجزيه است. نتيجه اين تجربه باعث ايجاد مفهوم طيف يا نوار رنگ گرديد و پايه طيف‏شناسي ريخته شد. نيوتن در 26 سالگي به استادي رياضي دانشگاه كمبريج رسيد و پس از چندي نوع جديدي از تلسكوپ ساخت كه به جاي عدسي، در آن، آينه به كار رفته بود. آينه اين تلسكوپ كه يك بازتابنده بود مي‏توانست نور ستارگان را از مسافت‏هاي دور گرفته و در كانون متمركز سازد. امروزه، تمام تلسكوپ‏هاي غول‏پيكري كه اختر شناسان براي مطالعه در اعماق گيتي استفاده مي‏كنند از نوع تلسكوپ‏هاي بازتابي است. نيوتن در ادامه تحقيقات خود، جرم زمين و خورشيد را تعيين كرد و از همين راه، به علت فرو رفتگي زمين در قطب‏ها و برآمدگي آن در خط استوا پي برد. نيوتن آثار متعدد علمي به نگارش درآورده است، از جمله كتاب مباني رياضي فلسفه طبيعي كه درباره حركات اجسام صحبت مي‏كند، حاصل سال‏ها كار و تلاش و تحقيق اوست. نيوتن در اين اثر جالب، ثابت مي‏كند كه حركات اجسام چه در روي زمين و چه در آسمان‏ها، از قوانين واحدي پيروي مي‏كنند. او سپس قوانين مهم سه‏گانه خود را مطرح مي‏سازد. وي علاوه بر علوم فيزيك، رياضي و اخترشناسي، به باستان‏شناسي و تاريخ نيز علاقه‏مند بود و به مسائل مذهبي تعلق خاطر داشت. نيوتن در سال 1705م به رياست انجمن سلطنتي انگلستان رسيد تا اين‏كه در بيستم مارس 1727م در 84 سالگي درگذشت و براي قدرداني از اين دانشمند بزرگ، او را در كليساي وست مينستر كه مدفن بزرگان بسياري است، به خاك سپردند. هم‏چنين براي پاسداشت مقام علمي نيوتن، واحد نيرو را نيوتن ناميده‏اند. بدون ترديد مي‏توان گفت كه در تاريخ بشريت نامي مافوق نيوتن وجود نداشته و كمتر كتابي از لحاظ عظمت و بزرگي همانند كتاب‏هاي او، از قبيل اصول مي‏باشد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 7) روز ملي و استقلال كشور افريقايي "تونس" (1956م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>تونس، كوچكترين كشور شمال افريقا است كه در ميان كشورهاي ليبي والجزاير قرار گرفته ودرياي مديترانه از شمال و شرق، آن را احاطه كرده است. وسعت اين كشور، 163/610 كيلومتر مربع و جمعيت آن در حدود 10 ميليون نفر است. پيش‏بيني مي‏شود كه جمعيت تونس تا سال 2025م بيش از 12 ميليون نفر گردد. قريب به 99% مردم آن، مسلمان بوده و زبان رسمي كشور، عربي است. پايتخت اين كشور، بندر تونس است كه در ساحل خليج تونس در كنار درياي مديترانه قرار دارد. اين بندر، يكي از زيباترين شهرهاي شمال افريقاست. از شهرهاي مهم آن صفاقس، اريانه و سوسه مي‏باشد. نظام سياسي تونس جمهوري و واحد پول آن دينار است. تونس تاريخ كهني دارد و مركز يكي از قديمي‏ترين تمدن‏هاي جهان به شمار مي‏آيد. تونس از نظر اقتصادي در قياس با ساير كشورهاي افريقايى كشور پيشرفته‏اي محسوب مي‏شود. اين كشور كه از قديم‏الايام جزئي از امپراتوري وسيع اسلامي به شمار مي‏رفت، در قرن شانزدهم تحتِ سيطره عثماني درآمد. اما با اين حال از نوعي خودمختاري داخلي برخوردار بود. دخالت دول اروپايى در اين منطقه از قرن نوزدهم آغاز شد و در اواخر اين قرن، تونس تحت‏الحمايه فرانسه گرديد. بعد از جنگ جهاني اول حركت استقلال‏خواهي تحت رهبري "نهضت دستور" شكل گرفت اما اين حركت سركوب شد. بعد از جنگ جهاني دوم، مبارزات مسلحانه مردمي اوج گرفت در 20 مارس 1956 به استقلال اين كشور با نظام سلطنتي انجاميد. يك سال بعد از آن در ژوئيه، 1957م، حبيب بورقيبه كه نخست‏وزيري تونس را برعهده داشت، با الغاي رژيم سلطنتي و اعلام حكومت جمهوري، مقام رياست جمهوري را در اختيار گرفت و به مدت 3 دهه، در اين سمت باقي اند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#33ff00 size=3>8) آغاز حمله انتقامي ويت‏كنگها عليه نيروهاي امريكايي در ويتنام (1967م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3><FONT color=#33ff00>9) پايان تسلط رژيم نژادپرست افريقاي جنوبي بر كشور ناميبيا (1990م)</FONT> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>كشور ناميبيا كه در منطقه جنوب غربي افريقا قرار دارد، در جريان جنگ جهاني اول به تصرف نيروهاي افريقاي جنوبي درآمد و بعد از جنگ جهاني دوم، در سال 1947 به صورت رسمي جزئي از افريقاي جنوبي، اعلام شد. هرچند اين امر از سوي سازمان ملل رد گرديد. با اين حال اشغال ناميبيا توسط افريقاي جنوبي تا سال 1961 به طول انجاميد. از اين سال، سازمان ملل مقدمات استقلال اين كشور را فراهم ساخت. اين در حالي بود كه مبارزات استقلال طلبانه و آزادي‏خواهانه مردم ادامه داشت و سازمان خلق افريقاي جنوب غربي موسوم به "سوآپو" رهبري مردم را برعهده داشت. در سال 1975 موجوديت اين سازمان توسط سازمان ملل به رسميت شناخته شد و در كنفرانس غيرمتعهدها نيز به عنوان نماينده ناميبيا پذيرفته شد. در طي سال‏هاي بعد، از يك طرف تشديد مبارزات مردمي و فشارهاي افكار عمومي و از سوي ديگر تغييرات به وجود آمده در عرصه بين‏المللي باعث شد تا در دسامبر 1988 خروج نيروهاي نژادپرست افريقاي جنوبي پذيرفته شود، آوارگان به كشور خود بازگردند و زندانيان آزاد شوند. در نهايت پس از انجام انتخابات و پيروزي سوآپو با بيش از 60% آراء، به دوران حكومت افريقاي جنوبي بر ناميبيا، پس از هفتاد سال حضور بيگانه خاتمه داده شد. (ر.ك: 21 مارس) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>10) يورش نظامي امريكا و انگليس به عراق و آغاز جنگ سوم خليج فارس (2003م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بعد از يك سال رَجَز خواني امريكا درباره عراق و تهديد به حمله به اين كشور به بهانه توليد و انباشت سلاح‏هاي كشتار جمعي و علي‏رغم اعتراضات سراسري مردم جهان، شيطان بزرگ امريكا به همراه استعمار پير انگلستان در روز بيست و نهم اسفندماه 1381 ش برابر با بيستم ماه مارس 2003 م به مردم بي‏دفاع عراق حمله كرده و جنگ تمام عياري را آغاز كرد. در پي اين جنگ خونين، بيش از هزار موشك كروز، هزاران بمب و ده‏ها هزار گلوله توپ و بمب‏هاي خوشه‏اي بر روي مردم عراق ريخته شد و هزاران نفر از زنان، مردان و كودكان عراقي به خاك و خون غلطيدند. كشتار دوازده هزار نفر از مردم، هم‏چنين تخريب خانه‏هاي مسكوني بي‏شمار، بيمارستان‏ها، تاسيسات اقتصادي، فرهنگي، مساجد، مجروح و معلول شدن ده‏ها هزار نفر و بر جاي ماندن آثار زيان‏بار و خطرناك استفاده از سلاح‏هاي الكترومغناطيسي، شيميايى و ساير سلاح‏هاي ممنوعه، از ديگر اثرات اين حمله دهشتناك بود. سرانجام پس از سه هفته كشتار و تخريب و آواره كردن تعداد زيادي از ملت عراق توسط ارتش‏هاي متجاوزو انگليس، بر اساس يك توافق ميان امريكايى‏ها و صدام، ارتش عراق در برابر نيروهاي اشغال‏گر تسليم شد و اين كشور در بيستم فروردين 1382 به اشغال كامل نظاميان مهاجم درآمد. اولين اقدام امريكا پس از تسخير كامل عراق، سرقت نفت اين كشور بود و به فاصله يك هفته پس از فروپاشي رژيم صدام، وزارت جنگ امريكا (پنتاگون) به عنوان قيّم عراق به انعقاد قراردادهاي كلان تحت عنوان بازسازي اين كشور با شركت‏هاي وابسته به دولت‏مردان امريكا اقدام كرده و مزدوران خود را براي رهبري عراق در نظر گرفتند. هم‏چنين پس از سقوط رژيم صدام و ورود مهاجمان به پايتخت، غارت وسيع اموال دولتي و نيز موزه ملي و بزرگ عراق و هزاران قطعه ارزش‏مند آن با هماهنگي نيروهاي اشغال‏گر صورت گرفت و لطمات جبران ناپذيري به فرهنگ و تمدن گذشته اين كشور وارد آمد. در عين حال طي ماه‏هاي بعد، از يك طرف مقاومت‏هاي مردمي در برابر حضور اشغال‏گران، شكل گرفت و از سوي ديگر ملت مسلمان عراق، كه از حكومت ديكتاتوري حزب بعث و صدام، نجات يافته بودند، خواهان برپا شدن حكومت اسلامي شد. از طرف ديگر مخالفت افكار عمومي در سراسر جهان نسبت به ادامه اشغال عراق، و پيدا نشدن سلاح‏هاي كشتار جمعي در اين كشور، باعث شد تا بسياري از مقامات امريكايي و ديگر كشورها نسبت به مسئله توليد و انباشت اين سلاح‏ها در عراق، اظهار ترديد نموده و دولت بريتانيا نيز در اكتبر سال 2004 م نسبت به ارائه اطلاعات غلط در آستانه جنگ، به صورت رسمي عذرخواهي نمود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>11) روز جهاني شعر  </FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>منبع سایت راسخون</FONT></P> <P> </P> Fri, 20 Mar 2009 18:23:31 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1333 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1333.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1331.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=5>«بهار»</FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/monasebatha/mely/nooroz/nooroz%20a04.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار چيست؟ آيا فصل است؟ نوعى تحول است؟ نام است‏يا توصيف؟ </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار را در كجا مى‏توان يافت؟ و قلمرو آن تا كدامين سرزمين‏است؟ </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار آواى آسمانى طراوت است كه به دل شور شكفتن و به ديده‏شوق باريدن، مى‏بخشد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>جان را سرسبز مى‏كند و لب را شكوفه باران. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار روح مسيحايى زندگى است و آب زلال حيات و شراب ناب بهشتى‏كه آدمى را زنده و سرمست مى‏سازد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار به وسعت دلهاى مهربان، به زلالى رودهاى خروشان و شادابى‏شكوفه‏هاى خندان است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار، در واژه واژه قرآن است، در طراوت نسيم تلاوت و درشورانگيزترين لحظه‏هاى ناب استجابت است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار را مى‏شود در ديده‏هاى بارانى مولا على(ع)و در هديه تبسم‏زهرا(س)، يافت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>صداى بهار از نغمه «الهى رضا برضاك‏» حسين(ع)به گوش مى‏رسد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اهل‏بيت پيامبر(ص)، بهارند; با همه طراوت و رحمت و زيبايى. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>مى‏شود بهار را در يك صبح جمعه با آواى ندبه، به انتظار نشست. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار در ديده‏هاى بارانى مولا «سيد على‏» هنگام قنوت، ديده رامى‏نوازد و در تبسم آسمانى او هنگام ديدار با جوانها به چشم‏مى‏خورد; كه خود او فرمود: </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>«هنگامى كه با جوانان هستم، احساس طراوت مى‏كنم.» </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار در ديدگان منتظر رزمنده‏اى بود كه به شوق شهادت و به عشق‏رسيدن، از خاك تا خدا پريد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار را مى‏توان در مناجات سحرگاهى آن جانباز، يافت كه نيمى‏از وجودش تا خدا، پرواز كرده و نيمى ديگر پاسدارى ما را از خون‏بهار آفرينان به نظاره نشسته است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهار واقعى نشاط معنوى و غيرت دينى به همراه دارد و اهل بهاراهل دل‏اند و هر روز اهل دل «نوروز» است. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اهل دل هر سحرگاه بهارى، همان بهارى كه هر نيمه شب مى‏آيد،هنگام تحويل سال هفت‏سين مى‏گسترند و آن را به: </FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>«<FONT color=#00ff00>سجده‏» </FONT></FONT><FONT color=#00ff00 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00><FONT size=3>«سلام‏» </FONT><FONT size=3> </FONT></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00><FONT size=3>«سلامت‏» </FONT><FONT size=3> </FONT></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00><FONT size=3>«سعى‏» </FONT><FONT size=3> </FONT></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>«سداد» </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00><FONT size=3>«سرور» </FONT><FONT size=3> </FONT></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>«سربلندى‏»</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3><FONT color=#00ff00> مى‏آرايند.</FONT> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بهارى باشيد. </FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00><FONT size=3>از بهار بياموزيم </FONT><FONT size=3> </FONT></FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>... آيا تا به حال به دور و بر خودتان نگاه كرده‏ايد يانه؟ </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اصلا ساده‏تر بگويم به كوه، دشت، گياهان، جانوران و... هزاران ودهها هزاران و ميليونها و بيليونها و تريليونها طبيعت ديگر... </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اصلا به همين 4 فصل سال(بهار، تابستان، پاييز و زمستان)هركدام‏به ترتيبى خاص پشت‏سريكديگر قرار گرفته‏اند و منتظرند تا به‏وظايفى كه خداوند بزرگ براى آنها تعيين كرده عمل كنند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اما... همه اينها براى ما انسانها كه داراى عقل و شعور هستيم‏بايد كلاس درس باشد كه قبل از اين كه به ما بفهمانند، بفهميم. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>خداوند از طريق چهار فصل سال درسهاى فراوانى را به ما يادمى‏دهد از جمله: تحول و دگرگونى، نظم و ترتيب خلقت، حس‏مسووليت‏پذيرى، سود دهى و... ديگر، بله، خدا بهار را رهبر فصلهاقرار داده و با آمدن آن همه جاى باغ را طراوت و شادابى فرامى‏گيرد. زمين زنده مى‏شود. گياهان رشد مى‏كنند. غنچه‏ها شكوفامى‏شوند و شكوفه‏هاى سفيد و صورتى يا جوانه‏هاى سبز مى‏دهند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>بالاخره طبيعت جان مى‏گيرد و سرسبز مى‏شود.اما ما انسانها چه؟ </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>...اين هجوم سبزينگى انسان را مبهوت مى‏كند به طورى كه اين‏لحظه‏هاى شاد و حس ترنم را در اين فصل با تمام وجود دريافت‏مى‏كنيم... . </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>از كلاس بهار درس تحول و خودسازى هم مى‏گيريم; همان‏طورى كه‏درختان بى‏جان، جان مى‏گيرند و گياهان مرده، زنده مى‏شوند، انسان‏هم اگر در خود دگرگونى ايجاد كرد، اعمال و افعال بدخود را اصلاح‏كرد و از «سيئات‏» به «حسنات‏» روى آورد، سبز و بهارى مى‏شود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حتى با روحى آرام و قلبى مطمئن و ضميرى بيدار چهار فصل عمر خودرا با آرامش زندگى كرده و با سكينه خاطر به خواب ابدى فرومى‏رود. درس ديگرى كه از اين كلاس مى‏گيريم نظم و ترتيب خاصى است‏كه براين نظام آفرينش حكمفرماست; مثل: گردش شب و روز، گردش‏زمين به دور خورشيد و... اصلا همين چهار فصل، بله، ابتدا فصل‏بهار كه فصل طراوت و زندگى است را پيش رو داريم، بعد فصل‏تابستان فرا مى‏رسد. هر چه در بهار عمر بكارى، در تابستان‏برداشت مى‏كنى، كم كم پاييز فرا مى‏رسد و فصل خزان. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>با آمدن پاييز چهره طبيعت از سپيدى و سبزى بيرون آمده و لباس‏زرد برتن مى‏كند و بعد از آن با صداى خش خش و ريزش برگهاى‏خشكيده و افول آن برروى زمين فصل‏زمستان را به چشم مى‏بينيم آن‏وقت است كه مرگ طبيعت فرا مى‏رسد. نه مرگ‏بلكه تحول و تكامل، همين چهار فصل زنجيره‏اى از تولد تا برزخ‏طبيعت را به ما نشان مى‏دهد يعنى در و ديوار عالم، براى ما كلاس‏درس است. فصلها هم مثل ما آدمها متولد مى‏شوند و مثل ما انسانهامى‏ميرند. بله، با آمدن بهار مى‏آيند و زنده مى‏شوند و با آمدن‏زمستان مى‏روند و مى‏ميرند. آن وقت است كه برزخ آنها فرا مى‏رسد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اگر كمى در عالم طبيعت و در دنيا تفكر كنيم چه درسهايى كه‏نمى‏گيريم. همين طور كه از تفكر در اين چهار فصل به مرگ و زندگى‏و حيات جاويد، گذر عمر، ايمان و يقين و علم به قدرت لايزال خداو خيلى چيزهاى ديگر... پى‏برديم شما هم مى‏توانيد فكر كنيد تا به‏تمام آن چيزهايى كه ما به آن پى برديم پى‏ببريد. براى همين است‏كه مى‏فرمايند: </FONT></P> <P align=justify><FONT color=#00ff00><FONT size=3>«يك ساعت تفكربرترازهزارسال عبادت‏است.»</FONT> </FONT></P> Thu, 19 Mar 2009 13:47:02 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1331 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1331.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1330.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=5>داستان نفت</FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/monasebatha/mely/esfand/29esfand.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=justify> <FONT color=#ccff66 size=3>صنعت ملی كردن نفت ایران با نام رادمردان راستین تاریخ معاصردكتر محمد مصدقو آیت الله كاشانی گره خورده است ، و این داستان از آن زمان آغاز شد كه شاهان بی كفایت قاجار برای تامین هزینه سفرهای خارجی خود امتیاز استخراج منابع و معادن ایران را به بیگانگان واگذاشتند. همگان  جریان واگذاری امتیاز نفت جنوب به شخصی به نام " ویلیام ناكس دارسی " را به مدد كتاب های تاریخ معاصر دوره دبیرستان می دانند ( البته با احتساب اینكه تمام آنچه خوانده و امتحان داده شده به خاطر هم مانده است ).بر اساس این قرارداد از سال 1901 (1319 ق =1279 ش ) به مدت 60 سال كلیه ذخایر نفتی ایران در تمامی نواحی به جز خراسان ، مازندران ، استرآباد (گلستان كنونی ) و آذربایجان در اختیار دارسی و در اصل دولت انگلیس قرار گرفت و از این راه سود بسیاری عاید این كشور كرد، به طوری كه این كشور در خلال جنگ جهانی اول با تغییر سوخت كشتی های جنگی خود از ذغال سنگ به نفت در جنگ های دریایی برتری را از آن خود كرد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ولی این قرارداد 60 ساله به یكباره در سال 1311 شمسی برابر با 1933 میلادی به پیشنهاد دولت انگلیس لغو و قرارداد دیگری در 27 ماده جایگرین آن شد . مردمی كه در طی سال های پس از مشروطه با آزادی مطبوعات و همچنین از طریق علما و روحانیان، اطلاعات كاملی از مفاد این امتیاز كسب كرده بودند به یكباره با شادی از الغای این امتیاز استقبال كردند ولی غافل از این بودند كه استعمار پیر و سیاس خوابی بسیار هولناك تر از امتیاز دارسی برای آنها دیده است. " ایران بدون مقدمه در اواسط سال 1311 خورشیدی برابر با اواخر سال 1932 میلادی امتیاز نفت جنوب را لغو كرد.... موضوع به شورای جامعه ملل رفت و آقایان علی اكبر داور، حسین علاء، نصرالله انتظام (كه دو نفر آخر از عوامل پابرجای انگلیس ها بودند ) به نمایندگی دولت ایران برگزیده شدند و در آنجا این موضوع در بهمن ما ه 1311 برابر با فوریه سال 1933 مطرح شد و نمایندگان ایران در یادداشتی دعاوی دولت ایران را با عللی كه منجر به لغو امتیازنامه دارسی شده بود به شورای جامعه ملل تقدیم كردند."(1) ولی چگونه رضا خان كه خود توسط انگلیسی ها به قدرت رسیده بود تا هوادار و ضامن منافع دولت فخیمه !! انگلیس باشد می توانست به نفع ملت ایران و به ضرر دولت بریتانیای كبیر عمل كند ، این رویایی بود كه به زودی دروغ بودن آن به اثبات رسید. " در مقدمه ی قرارداد 1933 نیز آمده است كه " به قصد برقرار كردن امتیاز جدیدی به جای امتیازی كه در تاریخ 1901 به ویلیام ناكس دارسی داده شده بود این امتیاز را دولت ایران اعطاء و " كمپانی نفت انگلیس و ایران محدود" آن را قبول می نماید و روابط طرفین در آتیه بر طبق این قرارداد خواهد بود. این قرارداد در تاریخ 29 آوریل 1933 در تهران در 27 ماده با تبصره و ملحقات منعقد شد و در جلسه هفتم خردادماه 1312 شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.... این قرارداد به مراتب بدتر از امتیاز دارسی بود و مدت 17 سال با كمال قدرت آن را اجراء كردند. انگلیس ها بابت این قرارداد در زمان رضاشاه و پس از آن مبالغ ناچیزی به ایران می دادند. "(2)این قرارداد نیز به مدت 60 سال بین دولتین ایران و بریتانیا منعقد شد و اگر به كار خود ادامه می داد و ملی كردن صنعت نفت به همت رادمردانی چون مصدق و مكی و كاشانی رخ نمی داد ، نفت ایران را تا سال 1993 در اختیار بریتانیا قرار می داد و در آن زمان نیز چیزی از ذخایر نفتی ایران باقی نمی ماند . "هیچ ارقامی در مورد ذخایر نفت ایران تا اواخر دهه 1940 / 1319 انتشار نیافت، اما شركت ( نفت انگلیس و ایران )حتی در سال 1933/1312 به خوبی از میزان آن آگاهی داشت (به این دلیل بود كه سرجان سایمون به بررسی های ماهرانه و پر هزینه ای كه در این خصوص انجام یافته بود، فخر و مباهات می كرد.) ظاهراً ذخیره نفت ایران در آن تاریخ 000/000/100/1 تن بود. با توجه به میزان نفت استخراجی در سال 1933/1312، عمر نهایی این ذخایر به حدود 200 سال می رسید. از آن تاریخ به بعد، تولید به شدت افزایش یافت. تا جایی كه، در سال 1950/1329 به پنج برابر سال 1933/1312 رسید. افزایش تولید به این منظور انجام می شد كه ذخایر در طول مدت 30 یا 40 سال به پایان برسد. یكسانی این مدت با مدت تمدید امتیاز، جالب است.... در حقیقت به هنگام پایان امتیاز، شركت نفت چیز قابل توجهی از خود، در ایران باقی نمی گذاشت."(3) علاوه بر این در امتیاز دارسی مقرر شده بود كه پس از الغای امتیاز ، كلیه تجهیزات و ادوات شركت در اختیار ایران قرار خواهد گرفت ولی با قرارداد  1933 ایران باید 60 سال دیگر منتظر می ماند تا می توانست از این بند قرارداد استفاده كند ، البته اگر در این زمان صنایع نفتی قابل استفاده می بودند ، به عبارت دیگر دولت انگلیس در صدد بود در قبال غارت منابع نفتی ایران كمترین هزینه را بپردازد و حتی صنایعی را كه برای بهره برداری از نفت ایران ، در خاك ایران و با صرف نیروی كارگر ایرانی ساخته بود مستهلك كرده ، و بهره گیری از آنها را از ایران سلب نماید.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>از سوی دیگر این تنها ویژگی امتیاز قرارداد 1933 نبود بلكه  " برجسته ترین امتیاز برای شركت نفت انگلیس و ایران معافیت كامل از مالیات های دولت ایران بود. شركت به جای پرداخت مالیات، حق الامتیاز ناچیزی را به تـُناژ جایگزین ساخته بود. اگرچه این توافق، پس از اولین 30 سال می باید مورد تجدید نظر قرار می گرفت، اما مسئله به این معنی بود كه دولت ایران تا سال 1963 / 1342 برای بهره مند شدن از قوانین جدید مالیاتی خود، وسیله ای در اختیار نداشت تا در رابطه با بزرگترین صنعت كشور به اجرا بگذارد."(4) میزان سرمایه گذاری دولت انگلیس در این امتیاز و میزان بازگشت سرمایه و مقایسه آن به سهم ایران قابل توجه است : " یك سرمایه 000/000/20 پوندی، مبلغ 000/000/700 یا 000/000/800 پوند به بریتانیا برگردانده است. در طول همین مدت، ایران فقط در حدود 000/000/105 پوند دریافت كرده و در ازای آن 000/000/30 تن نفت داده است. "(5) در طول این مدت سهم ایران از فروش هر بشكه نفت توسط كمپانی نفت انگلیس ایران تنها 6 شلینگ بود و هیچگاه به سقف 10 شلینگ نرسید. !! سود بسیاری كه در این قرارداد شامل شركت نفت انگلیسی می شد معافیت این شركت از پرداخت حق گمركی بود " معافیت شركت از مالیات های گمركی كه مسئله دردناكی بود. شركت معافیت گمركی مجاز خود را به صورت وسیعی تفسیر می كرده است. تا جایی كه كالاهایی مانند آلات و ادوات موسیقی، وسایل ورزشی، لباس، عینك، یخچال، ساعت، ابزار چاپ، كاغذ، كتاب و نقشه جغرافیایی را هم شامل می شده است. عبارات امتیاز در مورد معافیت گمركی تصریح می كند: " كمپانی حق خواهد داشت آنچه را كه منحصراً برای عملیات خود در ایران لازم دارد وارد كند." این عبارت بسیار كلی است، و با تردید می تواند بسیاری از كالاهای مورد اشاره را شامل شود. این معافیت از حقوق گمركی سالانه بیش از 000/000/6 پوند برای ( ایران) تمام می شده است."(6)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آنچه آمد تنها مختصری از قرارداد نفتی میان دولتین ایران و انگلیس در سال 1933 بود كه در صورتی كه كامل به اجرا در می آمد عواقب بسیار وخیمی برای ایران و ذخایر آن به همراه داشت. اولین اعتراض های رسمی به این قرارداد تقریبا پس از 10 سال از انعقاد آن یعنی در 7 آبان 1323توسط دكتر مصدق در مجلس چهاردهم رخ داد. " در تاریخ 11 آذر 1323 دكتر مصدق نماینده اول تهران در دوره چهاردهم،  قانونی را به تصویب مجلس شورای ملی رسانده بود كه "هیچ نخست وزیر، وزیر و معاون نمی توان راجع به امتیاز نفت با هیچ یك از نمایندگان رسمی و غیر رسمی دول مذاكره كند و قراردادی را امضاء نماید. متخلفین به حبس مجرد از سه تا هشت سال و انفصال دائم از خدمت محكوم خواهند شد" و این قانون انتظار عموم را متوجه تنها امتیازی می كرد كه به شركت نفت انگلیس داده شده بود. "(7)این در حالی بود كه نمایندگان حزب توده و نمایندگان هوادار محمدرضا پهلوی با این قانون به مخالفت پرداختند. اولین گروه به هوای باز گذاشتن دست اتحاد جماهیر شوروی در امور ایران و دومی به امید رسیدن به سلطنت مطلقه پهلوی.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ولی مخالفت ها در راه اراده یك ملت برای دست یافتن به حقوق حقه خویش نمی تواند خللی وارد آورد . " در بیرون مجلس دكتر مصدق و یارانش با تشكیل جبهه ملی و استفاده از ...  یاری نخبه هایی از روشنفكران می كوشیدند تا با آگاه كردن مردم به مبارزات سیاسی و اجتماعی گام هایی در راه استیفای حقوق ملت ایران از نفت بردارند."(8)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>و این اعتراضات آنچنان ادامه یافت كه  بالاخره در مهرماه 1326 طرحی از مجلس گذشت كه حق ملت ایران در قرارداد 1933 پایمال شده و دولت را مكلف كرد كه برای استیفای حقوق از دست رفته ملت ایران بكوشد. در این میان مطبوعات در آگاهی بخشی به مردم سهم عمده ای داشتند " عباس مسعودی در سرمقاله 9خرداد 1328 روزنامه اطلاعات نوشت :... آیا انصاف حكم می كند كه عایدات سال 1947 شركت نفت انگلیس 41 میلیون لیره باشد و فقط 7 میلیون لیره به ما بدهند. در صورتی كه مبانع هنگفتی از آن را به عنوان مالیات بر درآمد دولت انگلیس می گیرد و یا بابت ذخیره عمومی برداشته می شود؟ "(9)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در این زمان كه انگلیس نفت ایران را به ثمن بخس به غارت می برد ، شیخ بحرین برای هر تن نفت یك لیره سهام از امریكا می گرفت ولی ایران 6 شیلینگ در برابر هر تن نفت دریافت می داشت . قانونی كه در سال 1326 به تصویب مجلس پانزدهم رسیده بود بر احقاق حق ملت ایران بر ذخایر نفت جنوب تاكید كرده بود . لذا هیات نمایندگی شركت نفت انگلیس و ایران به ریاست " گس " وارد ایران شده و مذاكرات محرمانه و عجولانه ای را با "عباسقلی گلشاییان " وزیر وقت دارایی ایران ترتیب دادند تا ترتیبی اتخاذ شود كه در آغاز هر سال با پرداخت چند هزار لیره قرارداد 1933 تنفیذ شود و این قرارداد الحاقی را در تاریخ 28 تیر 1328با قید دو فوریت به مجلس پانزدهم دادند ولی در این زمان " حسین مكی نخستین نماینده ای بود كه با این قرارداد مخالفت كرد و تا پایان دوره پانزدهم آن قدر سخن گفت كه دوره مجلس تمام شد و قرارداد الحاقی به تصویب نرسید." در این مخالفت فراكسیون اقلیت مجلس حسین مكی را یاری می دادند و با نطق های پر شور وقت مجلس را گرفته و مانع از تصویب این قرارداد شدند تا دوره مجلس پانزدهم به اتمام رسید و تصویب این قرارداد به دوره بعدی مجلس واگذار شد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>انتخاب مجلس شانزدهم در آبان 1328 برگزار شد ولی به دلیل تقلب های بسیار در انتخابات و سعی در وارد كردن نمایندگان طرفدار قرارداد الحاقی و دست نشانده در تهران، مجلس شانزدهم بدون نمایندگان تهران افتتاح و انتخابات تهران تجدید شد كه در آن جبهه ملی در صدر جدول نمایندگان تهران قرار داشتند. دكتر مصدق، آیت ا... كاشانی، دكتر بقایی، حسین مكی، حائری زاده و جمال امامی .این زمان برای دولت انگلیس زمان حساسی بود و هم این دولت و هم محمد رضا پهلوی چشم به نتیجه انتخابات تهران داشتند و با پبروزی جبهه ملی كه مخالف هر گونه دخالت بیگانه در امور ایران بود حائز اكثریت كرسی های مجلس شانزدهم شد و به این ترتیب امیدهای انگلیس و محمد رضا نقش بر آب شد . از این زمان تا اسفند 1329 شاهد تلاش بی وقفه نمایندگان مجلس برای رد قرارداد الحاقی و ملی اعلام كردن صنعت نفت هستیم . نمایندگان از دو سو ،هم در نطق های مجلس و هم در مجالس سخنرانی در میان مردم با شدت تمام ، ملی كردن صنعت نفت را خواستار شدند و دراین میان تلاش های آیت الله كاشانی در آگاهانیدن مردم نقش اساسی داشته است." روز 18ژانویه/ 28 دی بحث داغی در مجلس در گرفت مكی تمام اعضای دولت را به خیانت متهم كرد ، وی با هیجان گفت: این دولت لعنتی ملی كردن صنعت نفت را نمی خواهد و مانع این می شود كه مردم احساسات خود را نشان دهند. این اتهام ، پاسخ خشم آلودی را از طرف دكتر جزایری وزیر فرهنگ به دنبال داشت وی گفت: دولت به عنوان یك مجموعه نباید محكوم شود. استرداد حقوق مردم ایران در نفت جنوب وظیفه هر میهن پرستی است هر كس خلاف این را بگوید باید سرش را تكه تكه كرد(وی ) پنج روز بعد جزایری استعفا كرد."</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در این ایام قراردادی میان عربستان سعودی و شركت نفت عربی- امریكایی (آرامكو)  برای اولین بار در خاورمیانه براساس تنصیف به منافع منعقد شد. براساس قرارداد دولت عربستان سعودی برای هر تن نفت به طور متوسط سی شلینگ دریافت می كرد یعنی تقریباً دو برابر مبلغی كه قرارداد الحاقی به ایران پیشنهاد داده بود. این قضیه نمایندگان مجلس را برای احقاق حقوق ملت از كمپانی نفت انگلیس ایران مصّرتر ساخت و نهایتاً در تاریخ 19 آذر 1329 مجلس به رد قراردادالحاقی رای داد . متعاقب آن " در 3 دی 1329 برای اولین بار دكتر بقایی طرحی به امضا یازده نفر از نمایندگان را به این متن به مجلس تقدیم كرد :" به نام سعادت ملت ایران به منظور كمك به تامین صلح جهانی ما امضا كنندگان ذیل پیشنهاد می نماییم كه صنعت نفت در سراسر كشور بدون استثنا ملی اعلام شود یعنی تمام عملیات اكتشاف و استخراج و بهره برداری در دست دولت ایران قرار گیرد. "(10)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در این زمان تمام اندیشمندان و روحانیان ایران دست در دست یكدیگر دادند تا به این مهم دست یابند. " مقامات مذهبی ایران قلباً طرفدار ملی كردن صنعت نفت بودند. تا 28 ژانویه / 8 بهمن دست كم هفت نفر ازمقامات مهم مذهبی مانند آیت ا... كاشانی اظهاراتی راجع به حمایت از ملی كردن صنعت نفت ایراد كرده بودند. وی اعلام كرده بود این وظیفه مذهبی هر ایرانی مسلمانی است كه از جنبش حمایت و برای تحقق هدف آن مساعدت كند."</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در این زمان مردم و نمایندگان آنان عزم خود را جزم كرده بودند تا به حقی كه شاهان بی كفایت و مستبد قاجار و پهلوی از آنان گرفته و به بیگانه تقدیم كرده بودند ، دست یابند و در این راه از هیچ تهدید هراس نداشتند " روز 14 مارس/ 23 اسفند دولت بریتانیا یاد داشتی را تسلیم دولت ایران كرد كه بدین مضمون "به اطلاع اعلیحضرت می رساند كه براساس مفاد قرارداد، عملیات شركت نمی تواند از لحاظ حقوقی با اقدامی مانند ملی كردن خاتمه یابد" با این تهدید ضمنی كه اگر دولت ایران به روش خود اصرار ورزد ممكن است مسئله به دیوان داوری بین المللی ارجاع شود. مجلس از این پاسخ دولت بریتانیا مرعوب نشد. ... و در 20 مارس 1951/ 29 اسفند 1329 اصل ملی شدن نفت به اتفاق آراء از طرف هر دو مجلس پذیرفته شد" و به این ترتنیب ملت ایران به همت مردانی چون مصدق ، كاشانی ، مكی و بقایی صاحب نفت خویش شدند . ملی شدن صنعت نفت در ایران شور و شوقی در توده مردم كشورهای خاورمیانه به استثنای تركیه پدید آورد لذا در ادامه جالب توجه خواهد بود كه به صورت مختصربه آنچه روزنامه های عمده آن عصر در این باره نوشتند اشاره كنیم .</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>" لندن- منچستر گاردین : .. اقدام برای ملی شدن صنعت نفت در ایران دیگر كشورهای خاورمیانه را بیدار كرده است و از جمله كشور عراق به فكر افتاده است كه منابع نفتی خود را ملی كند، مصری ها خواهان ملی كردن كانال سوئز كه سهام آن در دست انگلیس ها و فرانسوی هاست می باشند....</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>لندن - تایمز: ... قضیه نفت ایران مهم ترین آزمایش برای دقت و دوراندیشی وزارت خارجه بریتانیاست قدرت و زور در برابرتصمیم ملت ایران سبب خواهد شد كه ملت ایران و دیگر ملت های خاورمیانه با هم متحد و هماهنگ شده با ما مخالفت كنند...</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آنكارا- روزنامه ظفر: ... ملی كردن نفت ایران در سیاست انگلیس در امریكا در خاورمیانه تاثیر عمیقی خواهد داشت و ممكن است موجب یك مصیبت جهانی شود.(!!)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>قاهره- روزنامه المصری : ... محافل رسمی كشورهای عرب با دقت كامل مراقب اخبار مربوط به ملی شدن نفت ایران هستند و انتظار دارند ببنند این پیشامد متهورانه چه تاثیری در محافل غرب خواهد داشت. ملل شرق بیدار شده اند. و این بیداری در پیشرفت مسائل مربوط به ملل غرب نیز موثر خواهد بود...."</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>روز 29 اسفند از سال 1330 به عنوان روز ملی شدن صنعت نفت تعطیل رسمی اعلام شد و تاكنون همچنان یاد این روز گرامی داشته می شود . ولی به راستی چرا چنین روزی با عنوان " ملی شدن صنعت نفت " و نه " ملی كردن صنعت نفت " نامگذاری شده است ؟ چرا در این واژه ، فعل مجهول به كار رفته است ؟ آیا دست هایی از همان آغاز در كار بوده تا خواست ملت و تلاش های نمایندگان آنان را كمرنگ جلوه دهد ؟ آیا سعی بر آن بوده تا  خواست و اراده مردم دراین میان به هیچ انگاشته شود  و به این ترتیب از نهضتی چنین بزرگ بدون فاعل آن یاد كنند ؟ مصدر " شدن " در این میان به چه معناست؟</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>منابع :</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>1- تاریخ جامع ملی شدن     صفحه 19و 20</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>2- همان صفحه 21</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>3- نفت ایران ص 102</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>4- همان ص 96</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>5- همان ص 98</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>6- همان ص 99</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>7- تاریخ جامع ملی شدن ص 36</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>8- همان ص27</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>9- همان ص 29</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>10- تاریخ سیاسی معاصر ایران – دكتر سید جلال الدین مدنی ج 1 ص 353</FONT></P> <P align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> Thu, 19 Mar 2009 13:42:50 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1330 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1330.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1329.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl><FONT color=#00ff00 size=5>سیره علامه طباطبایی در زیارت امام رضا علیه السلام</FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/masoomin/emam%20reza/maghalat/emam%20reza%20c10.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در این مقاله سیره ولایی علامه طباطبایی(ره) صاحب تفسیر المیزان در رابطه با حضرت رضا علیه‎السلام را ذکر می کنیم.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>علامه طباطبایی می‎فرمودند: «همه امامان علیهم السلام لطف دارند، اما لطف حضرت رضا علیه‎السلام محسوس است.» و در نقلی دیگر، بیان می‎کردند: «همه امامان معصوم علیهم السلام رئوف هستند، اما رأفت حضرت امام رضا علیه السلام ظاهر است.» </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>و نیز می‎فرمودند: «انسان هنگامی که وارد حرم رضوی علیه السلام می‎شود، مشاهده می‎کند که از در و دیوار حرم آن امام رأفت می‎بارد.»</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ایشان هر ساله به مشهد مشرف می‎شد حتی در پنج شش ماه آخر عمر با همه کسالتی که داشت به مشهد مشرف شد. یکی از بستگان نزدیک ایشان می‎گفت: </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>«با آغوش باز با آن کهولت سن و کسالت، جمعیت را می‎شکافت و با علاقه ضریح را می‎بوسید و توسل می‎جست که گاهی به زحمت او را از ضریح جدا می‎کردیم ... .» </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ایشان می‎گفت: «من به حال این مردم که این طور عاشقانه ضریح را می‎بوسند، غبطه می‎خورم ... .»</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>فرزند ایشان نقل می‎کردند: در سال آخر حیاتشان به دلیل کسالتی که داشتند و بنا به تأکید و توصیه پزشکِ مخصوص نمی‎خواستیم که ایشان به مشهد مقدس بروند. ولی ایشان اصرار داشتند و رفتند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پس از مراجعت از مشهد، به ایشان گفتم سرانجام به مشهد رفتید، فرمود: «پسرم جز مشهد کجاست که آدم بتواند دردهایش را بگوید و درمانش را بگیرد؟» </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>علامه طباطبایی وقتی به مشهد، مشرف می‎شد، از وی تقاضا می‎کردند که در خارج از مشهد چون طُرقبه و ... به دلیل اعتدال هوا، سکونت داشته باشند و گهگاهی برای زیارت مشرف گردد. ایشان ابداً قبول نمی‎کرد و می‎فرمود: «ما از پناه امام هشتم به جای دیگری نمی‎رویم.»</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>یکی از شاگردان علامه طباطبایی می‎گوید: «... هیچ به خاطر ندارم که از اسم هر یک از ائمه علیهم‎السلام بدون ادای احترام گذشته باشند. در مشهد که همه ساله مشرف می‎شدند و تابستان را در آنجا می‎ماندند وقتی وارد صحن حضرت رضا علیه السلام می‎شدند، بارها که در خدمتشان بودم و می‎دیدم که دست‎های مرتعش را روی آستانه در می‎گذاشتند و با بدن لرزان از جان و دل آستانه در را می‎بوسیدند، گاهی از محضرشان التماس دعا درخواست می‎شد می‎گفتند: «بروید از حضرت بگیرید؛ ما اینجا کاره‎ای نیستیم؛ همه چیز آنجاست! » </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>زمانی نویسنده مشهوری بوسیدن ضریح امامان علیهم السلام و این قبیل احترام نهادن‎ها را تشنیع می‎کرد. وقتی سخن او را به مرحوم علامه در حرم رضوی علیه السلام عرض کردند، ایشان فرمود: «اگر منع مردم نبود، من از دم مسجد گوهرشاد تا ضریح، زمین را می‎بوسیدم.» </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>و روزی در صحن حرم امام رضا علیه السلام شخصی به علامه [که اصلاً اذن نمی‎داد کسی دست ایشان را ببوسد] عرض کرد: «از راه دور آمده‎ام و می‎خواهم دست شما را ببوسم.» علامه فرمود: «زمین صحن را ببوس که از سر من هم بهتر است! »</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>یک بار علامه می‎خواستند به روضه رضوی علیه السلام مشرف شوند. به ایشان عرض شد: « آقا! حرم شلوغ است؛ وقت دیگری بروید! » فرمودند: «خوب، من هم یکی از شلوغ‎ها! » و رفتند. مردم هم که ایشان را نمی‎شناختند تا راهی برایشان بگشایند و در نتیجه، هر چه سعی کردند دستشان را به ضریح مبارک برسانند، نشد و مردم ایشان را به عقب هل دادند. وقتی بازگشتند، اطرافیان پرسیدند: «چطور بود؟» فرمودند: «خیلی خوب بود! خیلی لذت بردم! » </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حجت الاسلام معزّی نقل می‎کند که یک بار در ایام طلبگی به مشهد رفته بودم و در صحن‎های حرم رضوی علیه السلام قدم می‎زدم و به بارگاه امام می‎نگریستم اما داخل رواق‎ها و روضه نمی‎رفتم. ناگهان دست مهربانی بر روی شانه‎هایم قرار گرفت و با لحنی آرام فرمود: </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>«حاج شیخ حسن! چرا وارد نمی‎شوی؟! » نگاه کردم و دیدم علامه طباطبائی است. عرض کردم: خجالت می‎کشم با این آشفتگی روحی بر امام رضا علیه السلام وارد شوم. من آلوده کجا و حرم پاک ایشان کجا! آنگاه مرحوم علامه فرمود: </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>«طبیب برای چه مطب باز می‎کند؟ برای این که بیماران به وی مراجعه کنند و با نسخه او تندرستی خود را بیابند. این جا هم دارالشفای آل محمد ـ علیهم السلام ـ است. داخل شو که امام رضا علیه‎السلام طبیب الأطباء است.» </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>منبع:سایت صالحین</FONT></P> <P align=justify> </P> Thu, 19 Mar 2009 13:38:09 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1329 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1329.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1328.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=5>اهل بيت؛ از شام تا مدينه</FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/monasebatha/mazhaby/arbaein/arbaein%20a10.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>حركت از شام </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پس از هفت روز كه اهل بيت در شام بودند، به دستور يزيد، نعمان بن بشير(1) وسائل سفر آنان را فراهم نمود و به همراهى مردى امين آنان را روانه مدينه منوره كرد.(2)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در هنگام حركت، يزيد امام سجاد(عليه‏السلام) را فراخواند تا با او وداع كند، و گفت: خدا پسر مرجانه را لعنت كند! اگر من با پدرت حسين ملاقت كرده بودم، هر خواسته‏اى كه داشت، مى‏پذيرفتم! و كشته شدن را به هر نحوى كه بود، گرچه بعضى از فرزندانم كشته مى‏شدند از او دور مى‏كردم! ولى همانگونه كه ديدى شهادت او قضاى الهى بود!! چون به وطن رفتى و در آنجا استقرار يافتى، پيوسته با من مكاتبه كن و حاجات و خواسته‏هاى خود را براى من بنويس!(3) (كه اينهم نيرنگي ديگر از عوامفريبي يزيد بود.)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آنگاه دوباره نعمان بن بشير را خواست و براى رعايت حال و حفظ آبروى اهل بيت به او سفارش كرد كه شب‌ها اهل بيت را حركت دهد و در پيشاپيش آنان خود حركت كند و اگر على بن الحسين(عليهماالسلام) در بين راه حاجتى بود برآورده سازد؛ و نيز سى سوار در خدمت ايشان مأمور ساخت؛ و به روايتى خود نعمان بن بشير را و به قولى ديگر بشير بن حذلم را با آنان همراه كرد.(4)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>همانگونه كه يزيد سفارش كرده بود كاروان به آهستگى و مدارا طى مسافت كردند و به هنگام حركت، فرستادگان يزيد بسان نگهبانان گرداگرد آنان را مى‏گرفتند، و چون در مكانى فرود مى‏آمدند از اطراف آنان دور مى‏شدند كه به آسانى بتوانند وضو سازند. </FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>اربعين شهادت امام حسين(عليه السلام)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> اهل بيت(عليهم ‏السلام) به سفر خود ادامه دادند تا به دو راهى جاده عراق و مدينه رسيدند، چون به اين مكان رسيدند، از امير كاروان خواستند تا آنان را به كربلا ببرد، و او آنان را بسوى كربلا حركت داد. وقتي به كربلا رسيدند، جابر بن عبدالله انصارى(5) را ديدند كه با تنى چند از بنى هاشم و خاندان پيامبر براى زيارت امام حسين(عليه‏السلام) آمده بودند، همزمان با آنان به كربلا وارد شدند و سخت گريستند و ناله و زارى كردند و بر صورت خود سيلى زده و ناله‏هاى جانسوز سر دادند و زنان روستاهاى مجاور نيز به آنان پيوستند(6)، حضرت زينب(عليهاالسلام) در ميان جمع زنان آمد و با صوتى حزين كه دلها را جريحه‌دار مى‏كرد مي‌گفت: «وا اخاه! وا حسيناه! وا حبيب رسول الله و ابن مكة و منا! و ابن فاطمة الزهراء! و ابن على المرتضى! آه ثم آه!»، پس بيهوش گرديد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حضرت زينب(عليهاالسلام) در ميان جمع زنان آمد و با صوتى حزين كه دلها را جريحه‌دار مى‏كرد مي‌گفت: «وا اخاه! وا حسيناه! وا حبيب رسول الله و ابن مكة و منا! و ابن فاطمة الزهراء! و ابن على المرتضى! آه ثم آه!»، پس بيهوش گرديد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آنگاه ام‌كلثوم با صدايى بلند مى‏گفت: امروز محمد مصطفى و على مرتضى و فاطمه زهرا از دنيا رفته‏اند؛ و زنان نيز سيلى به صورت زده و گريه و شيون مى‏كردند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سكينه وقتي چنين ديد، فرياد زد: وا محمداه! وا جداه! چه سخت است بر تو تحمل آنچه با اهل بيت تو كرده‏اند، آنان را از دم تيغ گذراندند و بعد عريانشان نمودند!(7) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>عطيه عوفى(8) مى‏گويد: با جابر بن عبدالله براي زيارت مزار امام حسين(عليه‏السلام) به سمت كربلا آمديم و وقتي به كربلا رسيديم جابر نزديك شط فرات رفته و غسل كرد و ردائى همانند شخص مُحرم بر تن نمود و خود را معطر كرد و هر گامى كه بر مى‏داشت ذكر خدا مى‏گفت تا نزديك قبر مقدس رسيد و به من گفت: دستم را بر روى قبر بگذار! چون چنين كردم، بر روى قبر از هوش رفت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>من آب بر روى جابر پاشيدم تا به هوش آمد، آنگاه سه مرتبه گفت: يا حسين! سپس گفت: «حبيب لا يجيب حبيبه!»، و بعد اضافه كرد: چرا تمناى جواب دارى در حالي كه حسين(عليه السلام) در خون خود آغشته و بين سر و بدنش جدايى افتاده است!! و گفت:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>من گواهى مى‏دهم كه تو فرزند بهترين پيامبران و فرزند بزرگ مؤمنين مى‏باشى، تو فرزند سلاله هدايت و تقوايى و پنجمين نفر از اصحاب كساء و عبايى، تو فرزند بزرگ نقيبان و فرزند فاطمه سيده بانوانى، و چرا چنين نباشد كه دست سيدالمرسلين تو را غذا داد و در دامن پرهيزگاران پرورش يافتى و از سينه ايمان شير خوردى و پاك زيستى و پاك از دنيا رفتى و دل‌هاى مؤمنان را از فراق خود اندوهگين كردى پس سلام و رضوان خدا بر تو باد، تو بر همان راهي رفتى كه برادرت يحيى بن زكريا شهيد گشت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سپس چشمش را به اطراف قبر گردانيد و گفت:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>السلام عيكم ايتها الارواح التى حلت بفناء الحسين و اناخت برحله، اشهد انكم اقمتم الصلوة و آتيتم الزكوة و امرتم بالمعروف و نهيتم عن المنكر و جاهدتم الملحدين و عبدتم الله حتى اتاكم اليقين؛ سلام بر شما اى ارواحى كه در كنار حسين نزول كرده و آرميديد، گواهى مى‏دهم كه شما نماز را بپا داشته و زكات را ادا نموده و به معروف امر و از منكر نهى كرديد، و با ملحدين و كفار مبارزه و جهاد كرده، خدا را تا هنگام مردن عبادت نموديد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>عطيه عوفى مى‏گويد: با جابر بن عبدالله براي زيارت مزار امام حسين(عليه‏السلام) به سمت كربلا آمديم و وقتي به كربلا رسيديم جابر نزديك شط فرات رفته و غسل كرد و ردائى همانند شخص مُحرم بر تن نمود و خود را معطر كرد و هر گامى كه بر مى‏داشت ذكر خدا مى‏گفت تا نزديك قبر مقدس رسيد و به من گفت: دستم را بر روى قبر بگذار! چون چنين كردم، بر روى قبر از هوش رفت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>و اضافه نمود: به آن خدائى كه پيامبر را به حق مبعوث كرد ما در آنچه شما شهدا در آن وارد شده‏ايد شريك هستيم. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>عطيه مى‏گويد: به جابر گفتم: ما كارى نكرديم! اينان شهيد شده‏اند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>جابر گفت: اى عطيه! از حبيبم رسول خدا(صلى الله عليه و آله) شنيدم كه مى‏فرمود: «من احب قوما حشر معهم و من احب عمل قوم اشرك فى عملهم»(9)؛ «هر كس گروهى را دوست داشته باشد با آنها محشور مي‌گردد، و هر كس عمل جماعتى را دوست داشته باشد در عمل آنها شريك خواهد بود.» </FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>اختلاف در زيارت اربعين اهل بيت عليهم السلام </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در تاريخ حبيب السير آمده است: يزيد بن معاويه سرهاى مقدس شهدا را در اختيار على بن الحسين (عليهما‏السلام) قرار داد، و آن بزرگوار در روز بيستم ماه صفر آن سرها را به بدن‌هاى پاكشان ملحق نمود و آنگاه عازم مدينه طيبه گرديد.(10) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ابوريحان بيرونى در آثار الباقيه گفته است: در روز بيستم ماه صفر، سر مقدس امام حسين(عليه‏السلام) به بدن مطهرش بازگردانيده و دفن شد به هنگامى كه اهل بيت امام حسين(عليه‏السلام) بعد از بازگشت از شام در روز اربعين جهت زيارت آمده بودند.(11)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سيد ابن طاووس در اقبال مى‏گويد: چگونه روز بيستم ماه صفر، روز اربعين است در حالى كه حسين (صلوات الله عليه) روز دهم محرم به شهادت رسيد، بنابراين اربعين، روز نوزدهم ماه صفر بايد باشد.(12)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آنگاه سيدبن طاووس توضيح مي‌دهد: احتمال دارد كه ماه محرم سال 61 كم كامل نبوده است، يعنى 29 روز بوده كه طبعا بيستم ماه صفر، روز اربعين است، و احتمال دارد كه ماه محرم تمام بوده ولى چون امام حسين(عليه‏السلام) در پايان روز عاشورا شهيد گرديد لذا روز عاشورا را به حساب نياورده‏اند. و در مصباح آمده است: خاندان امام حسين(عليه‏السلام) در روز بيستم ماه صفر به همراه امام سجاد(عليه السلام) به مدينه رسيدند، و شيخ مفيد همين قول را درست دانسته است، و در غير مصباح آمده است كه ايشان در روز بيستم ماه صفر بعد از مراجعت از شام به كربلا رسيدند.(13) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>همانگونه كه در نقل‌هاى ذكر شده واضح است اهل بيت(عليهم السلام) در همان سالى كه حادثه كربلا رخ داد - سال 61 - پس از مراجعت از شام و در روز اربعين به كربلا آمدند، و يا اين كه در سال 62 يعنى يك سال بعد از شهادت رهسپار كربلا شده‏اند؛ و ما در اينجا به صورت اختصار عينا" آنچه در اين رابطه گفته و يا نوشته شده است را ذكر مى‏كنيم:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نظر اول: اهل بيت در همان سال 61 پس از مراجعت از شام و در روز بيستم صفر به كربلا وارد شدند، و اين همان قول صاحب تاريخ حبيب السير است كه قبلا بازگو كرديم، و در الآثار الباقيه ابوريحان نيز همين قول آمده و ظاهر عبارت سيد ابن طاووس در لهوف هم همين مطلب را مى‏رساند(14) و ابن نما در مثير الاحزان نيز همين قول را نقل كرده است.(15)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>جابر گفت: به آن خدائى كه پيامبر را به حق مبعوث كرد ما در آنچه شما شهدا در آن وارد شده‏ايد شريك هستيم. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>عطيه مى‏گويد: به جابر گفتم: ما كارى نكرديم! اينان شهيد شده‏اند. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>جابر گفت: اى عطيه! از حبيبم رسول خدا(صلى الله عليه و آله) شنيدم كه مى‏فرمود: «من احب قوما حشر معهم و من احب عمل قوم اشرك فى عملهم»؛ «هر كس گروهى را دوست داشته باشد با آنها محشور مي‌گردد، و هر كس عمل جماعتى را دوست داشته باشد در عمل آنها شريك خواهد بود.»</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نظر دوم: اهل بيت(عليهم السلام) همان سال در روز بيستم صفر به كربلا و قبل از رفتن به شام از كربلا عبور نمودند و بر مزار شهيدان خود عزادارى كردند، و سپهر مؤلف ناسخ التواريخ،‌نظرش اين است. و اين احتمال گرچه بعيد به نظر مى‏رسد، زيرا در نقلى بدان اشاره نشده است ولى احتمالي است كه مانعى ندارد و دليلى براى اثبات آن وجود ندارد.(16)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نظر سوم: آل البيت در سال 62، يعنى يك سال بعد و در روز بيستم صفر به كربلا آمده‏اند. صاحب قمقام زخار مى‏گويد: مسافت و عادت تشريف‌فرمايى به حرم حضرت سيدالشهداء(عليه‏السلام) در روز اربعين سال 61 هجرى به كربلاى معلى مشكل، بلكه خلاف عقل است؛ زيرا امام حسين(عليه‏السلام) در روز عاشورا به درجه رفيع شهادت نائل آمد و عمر بن سعد يك روز براى دفن كشتگان خود در آنجا توقف و روز يازدهم به سمت كوفه حركت كرد و از كربلاى معلى تا كوفه به خط مستقيم حدوداً هشت فرسخ است، و چند روزى هم عبيدالله بن زياد اهل عصمت را در كوفه براى معرفى آنان و كار بزرگى كه صورت گرفته و ترساندن قبايل عرب نگاه داشت تا از يزيد خبر رسيد كه اسراء را به دمشق اعزام دارد و او هم اسيران را از راه حرّان و جزيره و حلب به شام فرستاد كه مسافت دورى است و فاصله كوفه تا دمشق به خط مستقيم تقريبا صد و هفتاد و پنج فرسخ است و پس از ورود به شام به روايتى تا شش ماه اهل بيت را نگاه داشتند تا آتش شعله‌ور غضب يزيد خاموش شد و پس از حصول اطمينان از عدم شورش مردم موافقت كرد كه حضرت سجاد(عليه السلام) با اهل حرم به مدينه باز گردد، پس چگونه اين همه وقايع مى‏تواند در چهل روز صورت گرفته باشد؟ قطعا ورود اهل بيت(عليهم السلام) به كربلا در سال ديگري بوده است(17) كه سال شصت و دو هجرى باشد و هر كس با تدبر به اين مسأله بينديشد نامه‌نگار را تصديق خواهد كرد، و جابر بن عبدالله هم در اربعين شصت و دو به زيارت مشرف شده است و شرافت جابر در اين است كه او اولين كسى است از صحابه بزرگ و مخلص، به اين سعادت نايل آمده است.(18)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>نظر چهارم: احتمال ديگرى وجود دارد كه اهل بيت ابتدا به مدينه آمدند و از مدينه عازم كربلا شدند و سر مقدس امام را نيز در اين سفر با خود برده و به بدن مطهر امام حسين(عليه‏السلام) ملحق نموده‏اند، اما نه در اربعين سال 61 هجرى بلكه پس از مراجعت به مدينه به كربلا رفته‏اند. ابن جوزى از هشام و بعضى ديگر نقل كرده است كه سر مقدس امام حسين(عليه‏السلام) با اسيران به مدينه آورده شد، و سپس به كربلا حمل گرديده است و با بدن مطهر دفن شده است.(19)</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>و از بعضى از مورخان نقل شده است كه: ظاهر جريان اقتضاء مى‏كند كه اهل بيت در مدتى بيش از چهل روز از زمان شهادت امام حسين(عليه‏السلام) به عراق يا به مدينه رفته باشند، و بازگشت آنها به كربلا، ممكن است، ولى روز بيستم صفر نبوده است زيرا جابر بن عبدالله انصارى هم از حجاز آمده بود و رسيدن خبر به حجاز و حركت جابر از آنجا قهرا" زمانى بيش از چهل روز را مى‏طلبد. يا اين كه بايد بگوييم جابر از مدينه نيامده بود بلكه از كوفه و يا از شهرى ديگر عازم كربلا شده بود.(20) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>توقف در كربلا </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>حال بنا بر هر كدام از نظرات بالاخره اهل بيت به كربلا آمده‌اند. اين خاندان داغديده رسالت پس از ورود به كربلا براى شهيدان خود به عزادارى پرداختند، چون هنگام حركت به سوى كوفه اجازه عزادارى به آنان نداده بودند، و همانگونه كه سيد ابن طاووس در لهوف نقل كرده است كه «و اقاموا المآتم المقرحة للاكباد»(21)؛  «ماتم‌هاى جگرخراش بپا داشتند»، و تا سه روز بدين صورت عزاداري نمودند.(22) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>حركت از كربلا </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اگر زنان و كودكان بيش از اين در كنار قبور عزيزانشان مى‏ماندند، خود را در اثر شيون و زارى و گريستن و نوحه كردن هلاك مى‏نمودند، لذا امام سجاد(عليه‏السلام) فرمان داد تا بار شتران را ببندند و از كربلا به طرف مدينه حركت كنند. چون بارها را بستند و آماده حركت شدند، سكينه(عليهاالسلام) اهل حرم را با ناله و فرياد به جانب مزار مقدس امام جهت وداع حركت داد و همگي در اطراف قبر مقدس گرد آمدند، سكينه قبر پدر را در آغوش گرفت و به شدت گريست و به سختى ناليد و اين ابيات را زمزمه كرد:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>الا يا كربلا نودعك جسما"بلا كفن و لا غسل دفينا الا يا كربلا نودعك روحا"لا حمد و الوصى مع الامينا؛‌ اى كربلا! بدنى را در تو به وديعه گذارديم، كه بدون غسل و كفن مدفون شد؛ اى كربلا! كسى را به يادگار در تو نهاديم كه او روح احمد و وصى اوست.»(23)  </FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>بازگشت به مدينه </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پس از چند روزي كه اهل بيت در كربلا بودند و بر مزار عزيزانشان عزاداري نمودند، به دستور امام سجاد(عليه السلام) به سمت مدينه حركت كردند. حضرت ام‌كلثوم(عليهاالسلام) و يا به نقل برخي از اسناد حضرت زينب(عليهاالسلام) در حالى كه همراه كاروان كربلا عازم شهر مدينه گرديد مى‏گريست و اين اشعار را مى‏خواند.(24)</FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>"اى مدينه جد ما! نپذير ما را، كه با حسرت و اندوه‏ها بازگشتيم؛ از تو با همه خويشان بيرون رفته، و چون بازگشتيم نه مردان و نه كودكانى با ماست؛ در هنگام خروج جمع ما كامل بود و اكنون در بازگشت برهنه و غارت شده‏ايم؛ در ظاهر در امان خدا بوديم و اكنون كه بازگشتيم هنوز بر ستم ظالمان و بريدن پيمانشان بيمناك هستيم؛ انيس ما مولايمان حسين بود، و چون آمديم حسين را در كربلا گرو گذاريم؛ خود گريستيم؛ پاكان بدون خفاء مائيم، و مخلصين و برگزيدگان ماييم؛ ما بردباران بر بلا هستيم، و ما راستگويان ناصحيم؛ اى جد ما! دشمنان ما به آزرويشان رسيدند، و تشفى ياقتند به سبب قتل ما؛ حرمت زنان را هتك نمودند و تمام آنها را بر جهاز شتران به قهر حمل كردند.» (25) </FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>پي‌نوشت‌ها:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>1- نعمان بن بشير همان كسى است كه هنگام ورود مسلم بن عقيل به كوفه از طرف يزيد امير كوفه بود، يزيد او را بركنار و به جاى او، عبيدالله بن زياد را به امارت كوفه برگزيد. نعمان بن شام آمد و از هواداران معاويه و يزيد بود. پس از هلاكت يزيد، مردم را به بيعت عبدالله بن زبير فراخواند، اهالى حمص با او مخالفت كرده و او را بعد از واقعه مرج راهط در سال شصت و چهار هجرى كشتند. (الاستيعاب، ج 4، ص1496). </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>2- قمقام زخار، ص 579.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>3- تاريخ طبرى، ج 5، ص233.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>4- قمقام زخار، ص 579.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>5- او جابر بن عبدالله بن عمرو بن حرام انصارى است، مادرش نسيبه دختر عقبه مى‏باشد، در بيعت عقبة ثانيه در مكه با پدرش حضور داشته ولى كودك بوده است؛ بعضى او را از شركت كنندگان در جنگ بدر ذكر كرده‏اند؛ او با پيامبر(صلى الله عليه و آله) در 18 غزوه شركت نمود، و بعد از رسول خدا در صفين در خدمت على(عليه‏السلام) بوده و از كسانى است كه سنت پيامبر بسيار از او نقل شده است؛ او در آخر عمر نابينا گرديد؛ در سال 74 يا 78 و يا 79 در سن 94 سالگى در مدينه رحلت نمود. (الاستيعاب، ج 1، ص219). </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>6- لهوف سيد بن طاووس، ص 82. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>7- الدمعة الساكبة، ج 5، ص162. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>8- عطيه عوفى را شيخ طوسى در رجال خود از اصحاب اميرالمؤمنين ذكر كرده و او معروف به بكالى است كه قبيله‏اى از همدان مى‏باشد، و او داراى تفسير قرآنى بوده است در پنج قسمت و خود او مى‏گويد: قرآن را با تفسيرش سه بار بر ابن عباس عرضه كردم و اما قرائت قرآن را هفتاد مرتبه نزد او قرائت نمودم. (تنقيح المقال، ج 2، ص253). </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>9- بحارالانوار، ج 65، ص130. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>10- نفس المهموم، ص 466. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>11- مقتل الحسين مقرم، ص 371.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>12- مسار الشيعه، ص 62. و مرحوم شيخ بهائى(ره) بر اساس همين احتمال روز اربعين را روز نوزدهم ماه صفر قرار داده است. (توضيح المقاصد، ص 6).</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>13- قمقام زخار، ص 585.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>14- لهوف، ص 82. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>15- مثير الاحزان، ص 107.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>16- ناسخ التوايخ، احوالات امام حسين،‌ ج 3، ص176.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>17- از اين مقدمات، نمى‌توان نتيجه گرفت كه اهل بيت(عليهم السلام) در اربعين سال شصت و دو به كربلا آمده‏اند؛ زيرا اولا نگاه داشتن اهل بيت در كوفه به مدت زياد، قطعى نيست با توجه به اين كه بعضى ورود اهل بيت را به شام در روز اول ماه صفر ذكر كرده‏اند و آن مقدمات چون قطعى نيست بنابراين نتيجه قطعى هم بدست نمى‌دهد؛ ثانيا احتمال دارد همانگونه كه بعضى گفته‏اند اهل بيت در همان سال 61 و قبل از رفتن به شام از مسير كربلا عبور كرده و بر قبور شهيدان عزادارى كرده باشند - چنانچه مرحوم سپهر - مؤلف ناسخ التواريخ - گفته است، اضافه بر اين كه مرحوم قاضى طباطبايى(ره) كتابى به نام «تحقيق در روز اربعين امام حسين عليه‏السلام» تأليف نموده و تمام ايرادهاى وارده را مبنى بر آمدن اهل بيت در اربعين سال 61 را پاسخ داده است، بنابراين به صرف استبعاد نمى‌توان به نتيجه قطعى رسيد و آمدن اهل بيت را به كربلا در اربعين اول انكار كرد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>18- قمقام زخار، ص 586.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>19- تذكرة الخواص، ص 150. ولى در اين نقل مذكور نيست كه سر مقدس امام توسط چه كسى به كربلا حمل شده است، و آيا اهل بيت همراه سر مقدس به كربلا آمده‏اند يا تنها سر مقدس به كربلا حمل و دفن شده است؟ </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>20- قمقام زخار، ص 586. ولى اين احتمال با تصريح بزرگانى همانند سيد ابن طاووس و ابن نما و شيخ بهائى كه گفته‌اند جابر بن عبدالله و اهل بيت در روز اربعين همزمان در كربلا بوده‏اند منافات دارد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>21- لهوف، ص 82. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>22- ذريعة النجاة، ص 271.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>23- الدمعة الساكبة، ج 5، ص165. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>24- قمقام زخار، ص 583.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>25- مرحوم مجلسى اين اشعار را بيشتر از آنچه ما آورديم، ذكر كرده است. بحارالانوار، ج 45، ص197.</FONT><FONT color=#ccff66 size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>برگرفته از لهوف، سيد بن طاووس/ نفس المهوم، شيخ عباس قمي/ قصّه كربلا، على نظرى‏منفرد</FONT></P> <P align=justify> </P> Thu, 19 Mar 2009 13:33:47 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1328 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1328.aspx http://razeashk.blogfa.com/post-1327.aspx <IMG alt="" hspace=0 src="http://nima1337.persiangig.com/2s76uc0.gif" border=0></P> <P dir=rtl align=center><FONT color=#00ff00 size=4>29 اسفند 1387 / 20 ربیع الاول 1430 / 18 مارس 2009 </FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://raze-ashk.persiangig.ir/image/taghvime%20tarikh/1387/esfand/29%20effand%2087.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 1) 29اسفندماه سال1329هجري شمسي: روز ملی شدن صنعت نفت ایران </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>مجلسين شورا و سنا به موجب مبارزات مردم مسلمان كشورمان مادّه واحده اي مبني برملي شدن صنعت نفت ايران در سراسر كشور از مرحله تصويب گذراندند. براساس اين ماده قانوني عمليات اكتشاف، استخراج و بهره برداري ازمنابع نفتي برعهده دولت ايران قرارگرفت و درارديبهشت ماه سال بعد قانون خلع يد ازشركت انگليسي نفت جنوب نيزدرمجلسين تصويب شد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 2) تاكيد امام خميني بر عزاي ملي در نوروز 1342 شمسی </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پس از برگزاري رفراندوم قلابي شاه در ششم بهمن 1341 و در شرايطي كه رسانه‏ها داخلي و خارجي يكصدا شاه و انقلاب سفيد او را مي‏ستودند، نغمه‏هاي مخالفت با اين همه پرسي از گوشه و كنار و در رأس آنها از جانب امام خميني بلند شد. حضرت امام طي نشست هفتگي با مراجع و علماي قم، خواهان در پيش گرفتن سياست مشترك عليه رژيم شده و پيشنهاد دادند كه در اعتراض به اعمال رژيم، نوروز 1342 عزاي عموي اعلام شود. اين پيشنهاد با استقبال وسيع شخصيت‏هاي حوزوي مواجه گرديد و آنان نيز ضمن حمايت از امام، عيد نوروز را عزاي ملي اعلام كردند. پس از اين حركت، شاه در اقدامي وقيحانه با روحانيت اعلام جنگ نمود و مخالفان را به مرگ تهديدكرد. اين عمل محمدرضا پهلوي عكس العمل شديد حضرت امام را به دنبال آورد و ايشان طي سخناني در 29 اسفند 1341 در جمع روحانيان، طلاب و مردم قم به افشاگري عليه رژيم پرداخته و بر موضع خود مبني بر اعلام عزاي عمومي در نوروز 42 پافشاري نمودند. به دنبال تحريم نوروز، در برخي ازمساجد و حسينيه‏ها و منازل علما و در رأس آن بيت حضرت امام، مجالس عزا برپا شد. اين عمل باعث زير سؤال بردن برنامه‏هاي شاه شد و خشم حكومت را برانگيخت. از اين رو رژيم به اين نتيجه رسيد كه بايد با حركتي قهرآميز، زهر چشمي به نيروهاي مذهبي نشان دهد تا به خيال خود آنان را سر جايشان بنشاند. اين فرصت در دوم فروردين 1342 نصيب مزدوران شاه گرديد و آنان طي يورش به مدرسه فيضيه، درصدد به اصطلاح سركوب حوزه علميه قم و روحانيان برآمدند. اين عمل، وقايع مهمي را در پي داشت كه مهم‏ترين آنها، عكس العمل شديد امام طي سخنراني عاشوراي 1342 ش، دستگيري ايشان و وقوع قيام خونين پانزدهم خرداد 42 مي‏باشد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>3) قتل "مُنتصر" آخرين فرمانرواي سلسله‏ي ساماني (395 ق) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>اواخر دوران حكومت سلسله سامانيان به هرج و مرج و آشفتگي گذشت. خبر اوضاع نابسامان حكومت، ايلَك خان ترك از سرداران سلطان محمد غزنوي را به بخارا كشاند و او، شاه ساماني و شاهزداگان را دستگير كرده و به فرمانروايى آن سلسله پايان داد. آخرين شاهزاده‏ي اين خاندان، ابوابراهيم ملقب به منتصر بود كه چندبار با ايلك خان و ديگر مدعيان نبرد كرد ولي سرانجام شكست خورد و در مرو به دست يكي از روساي قبايل عرب كشته شد. با قتل منتصر، سلسله‏ي سامانيان پس از روي كار آمدن نُه پادشاه و حكومتي 110 ساله پايان پذيرفت و زمينه‏ي تشكيل سلسله "زَيّاريان" فراهم آمد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>4) تصرف شهر "ايروان" توسط قواي روسي در جريان دومين جنگ ايران و روس (1243ق) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>در جريان دومين جنگ ايران و روسيه در زمان فتحعلي شاه قاجار، عباس ميرزاي وليعهد، در ابتدا پيروزي‏هايى به دست آورد ولي بر اثر خيانت برخي از نيروهايش، قلعه‏ي استراتژيك عباس آباد در ايروان كه دژي محكم بود، به دست روس‏ها افتاد. پس از مدتي جنگ، عباس ميرزا شكست خورد و تبريز و اردبيل به دست قواي روسيه سقوط كرد. اين حادثه زمينه‏ي عقد قرارداد ننگين تركمانچاي گرديد و مناطق پهناوري از ايران را به خاك روسيه‏ي تزاري ملحق كرد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 5) 19مارس سال1807ميلادي: </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>سپاه فرانسه بدستور ناپلئون بناپارت ولايات تحت نفوذ پاپ پل هفتم را تصرف كرد. بدين ترتيب اختلاف ناپلئون و پاپ پل هفتم به جنگ و درگيري مبدل شد. پس ازاين اقدام ناپلئون درسال1809ميلادي دستورداد تا كليه مناطق يادشده ضميمه امپراتوري فرانسه شدند.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>6) 19مارس سال1883ميلادي:</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> «سِرآلتِرهاوِرث» شيميدان انگليسي در لانگ شالاير بدنيا آمد. هاورث درسال 1920 ميلادي موفق به دريافت جايزه نوبل دررشته شيمي شد. پس ازآن طرحي نوبراي ساختمان مولكولي شكرتهيه كرد. وي همچنين درباره ويتامين«ث» تحقيق كرد و موفق شد نوع صنعتي آن را تهيه كند. اين ويتامين بنام اسيد مشهوراست. هاورث به سبب اين تحقيقات ارزنده درسال1973ميلادي دومين بارجايزه نوبل شيمي را به خود اختصاص داد.</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 7) درگذشت "پابليوس ويرژيل" شاعر بزرگ روم باستان (19ق.م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>پابليوس ويرژيليوس مارو، معروف به ويرژيل شاعر بلندآوازه ايتاليا در پانزدهم اكتبر سال هفتاد قبل از ميلاد مسيح (ع) در خانواده‏اي روستايى در آنْدْ در ايتاليا به دنيا آمد. وي تحصيلات خود را در ميلان و رم به انجام رساند. دوران رشد ويرژيل ، در يكي از متشنج‏ترين دوره‏هاي تاريخ روم قديم سپري شد در حالي كه جنگ‏هاي داخلي و رقابت‏هاي گوناگون بر سر قدرت، جامعه را در ناآرامي قرار داده بود. اوضاع زمان، در روحيه ويرژيل، كينه‏اي شديد نسبت به نفاق و ناسازگاري ميان ملت و هم‏چنين عشقي عميق به برقراري صلح در نظام حكومتي استوار پديد آورد كه در آثارِ بعدي او انعكاس يافته است. زندگي شهرستاني ويرژيل در عين حال كه او را در مجاورت زندگي روستايى و كشاورزي و چشم‏اندازهاي طبيعت قرار داده، عشق به عالم انساني آميخته با تلاش و علاقه به مردم فعال و قابل احترام و احساس زندگي كلي و جهاني و عواطف ديني را در او ايجاد كرده بود. ويرژيل در دوران تحصيل، علاقه وافري به خواندن آثار نويسندگان به ويژه شعراي روم و يونان داشت و خود نيز در علم معاني و بيان و فلسفه، دانش فراواني كسب كرد. وي پس از پايان تحصيلات خود، به سرودن شعر پرداخت و زندگي و مطالعات خود را به طور كامل در اختيار شعر و شاعري قرار داد. عشق و علاقه بي‏حدّ به زادگاه خود و مردمي كه در آن به كشاورزي مشغول بودند، اساس الهامات اشعار ويرژيل را تشكيل مي‏دادند. ويرژيل عضو انجمن ادبي رم بود و در همين جا بود كه منظومه اشعار شباني خود را در سال 37 ق. م تصنيف كرد. در اين اشعار، ويرژيل زندگي روستايى را به روش گذشتگان يوناني خود مورد توصيف تخيلي قرار داد. اما مهم‏ترين كتاب او كه باعث شهرت ديرپاي وي در زمينه ادبيات در جهان شده است، كتاب "اِنه‏ايد" است. اين كتاب، حماسه ملي مردم روم، بزرگ‏ترين منظومه عهد باستان و يك شاه‏كار ادبي در شعر حماسي جهان به شمار مي‏رود كه در دوازده بند سروده شده است. هدف ويرژيل و يكي از دلايل عمده او در سرودن منظومه اِنه‏ايد پديد آوردن پيشينه تاريخي همراه با شخصيتي نيمه خدايى به عنوان قهرمان ملي براي رم است. سبك اين منظومه جدي كه فاقد روح جسارت و ماجراجويى است، درون‏گرايانه و صميمانه با نگارش دقيق مي‏باشد كه كمتر موضوعات تكراري دارد. كمال اسلوب و سبك، بيان و وزن و آهنگ و توازن، برجسته‏ترين ويژگي اين منظومه است. منظومه انه‏ئيد را، از نظر وزن، بزرگ‏ترين و پرشكوه‏ترين شعري دانسته‏اند كه تاكنون در زبان انسان جاري شده است. ويرژيل در اِنِه‏ئيد، چيزهاي اعجاب‏آور و مافوق الطبيعه از عالم الوهيت، آسمان و زمين، دريا، رب‏النوع‏ها، قهرمان‏ها و نيمه خدايان را به امور بشري و سفرها و شكنجه‏هاي ناشي از جنگ مي‏آميزد. خدايانِ جاوداني و سنگدل، فرمان مي‏رانند و بشر بر روي زمين، همچنان به رنج بردن ادامه مي‏دهد. ويرژيل با ارائه اين اثر، در شمار بزرگ‏ترين شاعران روم باستان قرار گرفت كه شعرش بيشترين تأثير را در ادبيات جهان داشته است. او هم‏چنين برجسته‏ترين چهره در ادبيات لاتيني است كه در سراسر قرون وسطي، داراي نفوذي فراوان بوده است. پابليوس ويرژيل سرانجام در نوزدهم مارس سال نوزدهم قبل از ميلاد، در 51 سالگي درگذشت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>8) تولد "گوتفريد بورْگر" شاعر و اديب برجسته آلماني (1747م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>گوتفريد آگوسْتْ بورْگِر، شاعر معروف آلماني، در نوزدهم مارس 1747م در آلمان به دنيا آمد. بورگر از همان دوران جواني با انواع مصائب و حوادث دست به گريبان بود و اين ناكامي‏ها كه تا آخر عمر دامنش را رها نكرد، تاثيري مستقيم در آثار او و در نتيجه در ادبيات آلمان قرن هجدهم بر جاي گذاشت، به طوري كه بورگر در ادبيات آلمان به عنوان شاعر محنت كشيده و تلخ‏كام معروف شده است. وي در سال‏هاي پاياني عمر خود در عرصه ادبيات آلمان مقامي رفيع به دست آورد، به طوري كه پيش از آنكه يوهان گوته، شاعر شهير آلمان قدم به صحنه ادب آلمان گذارَد، بورگر بزرگ‏ترين غزل‏سراي آلمان به شمار مي‏رفت. از بورگر آثار منظوم متعددي برجاي مانده كه يك قطعه شعر او به نام لئونور، از زمان خود او تا به امروز از معروف‏ترين و عالي‏ترين آثار شاعرانه زبان آلماني به شمار مي‏رود. هم‏چنين چند قطعه ديگر او به نام شكارچي وحشي و ترانه مرد دلير و... نام بورگر را براي هميشه در زمره بزرگان ادب آلمان ثبت كرده است. گوتفريد بورگر سرانجام در پنجم اكتبر 1794م در چهل و هفت سالگي درگذشت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 9) تولد "الكساندر آستروفسكي" نمايش‏نامه ‏نويس روسي (1823م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>الكساندر نيكالايويچ آستروفِسْكي، نمايش‏نامه‏نويس معروف روسي در نوزدهم مارس 1823م در مسكو به دنيا آمد و پس از طي تحصيلات خود در رشته حقوق، به وكالت دعاوي پرداخت. وي در همين زمان به نگارش روي آورد و در ابتدا آنچه را درباره طبقه بازرگانان، محيط زندگي و خصوصيات اخلاقي آنها فراگرفت در آثارش منعكس كرد. آستروفسكي تا آخر عمر هر سال يك كمدي منتشر كرد و خود نيز در كشور روسيه به شهرت رسيد تا جايى كه در شمار برجسته‏ترين نمايش‏نامه‏نويسان قرن نوزدهم و پيش‏گامان اعتلاي حقوق تئاتر در روسيه بود. آستروفسكي به موازات نگارش نمايش‏نامه‏هاي كمدي و تاريخي، به موضوع و تاريخ معاصر خود نيز توجه خاص داشت و در اين زمينه نيز آثاري خلق كرد. موضوع در نمايش‏نامه‏هاي آستروفسكي پيوسته رو به گسترش مي‏رود و علاوه بر طبقه بازرگانان، طبقه‏هاي ديگر جامعه را نيز در برمي‏گيرد. وي در عرصه نگارش، هم‏چون يك نقاش برجسته، جامعه عصر خويش را به نمايش مي‏گذاشت. بينش نيرومند، تازگي طبع و قلم وي در تبديل واقعيت‏هاي زندگي و اجتماع به نمايش‏نامه، از يك سو باعث قرار گرفتنش در جايگاه يك شخصيت استثنايى شد و از طرف ديگر، عامل تغييرات مهمي در تئاتر روسيه گرديد. نفوذ و تاثير آستروفسكي در ادبيات و آداب و رسوم روسيه چنان اوج گرفت كه او را بزرگ‏ترين نمايش‏نامه‏نويس روسيه در دوره رئاليسم يا واقع‏گرايى دانسته‏اند. وي هم‏چنين در راه ايجاد تئاتري ملي، خارج از حيطه سانسور و انحصار تلاش كرد و تا رسيدن به اين هدف، اين مسير را ادامه داد. از آستروفسكي آثار متعددي برجاي مانده كه توفان، جنگل، دختر برفي، رؤيا بر رود ولگا و قرباني آخر از آن جمله‏اند. الكساندر آستروفسكي سرانجام در 14 ژوئن 1886م در شصت و سه سالگي درگذشت. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 10) تولد "فردريك ژوليو" شيمي دان و فيزيك‏دان معروف فرانسوي (1900م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>ژان فردريك ژوليو، فيزيك‏دان فرانسوي، در نوزدهم مارس 1900م در پاريس به دنيا آمد. وي در دوران تحصيل، علاقه شديدي به علوم داشت و در مدرسه فيزيك و شيمي پاريس نزد اساتيد بزرگي، دانش آموزي كرد. ژوليو در اين ايام، به پژوهش‏هاي علمي روي آورد و در رشته مهندسي و سپس شيمي، به مدارج بالايى رسيد. ژوليو در سال 1923، در اين دو رشته فارغ‏التحصيل شد و از 25 سالگي به عنوان دستيار مخصوص ماري كوري، فيزيك‏دان شهير فرانسوي و كاشف راديوم، در آزمايشگاه فيزيك در انيستيتو راديوم، مشغول به كار گرديد. او در كنار اين همكاري با ايرِن كوري، دختر مادام كوري ازدواج كرد و از آن پس، با هم به مطالعه پرداختند تا اين‏كه وجود نوترون‏ها را در اتم ثابت كردند. اين تحقيقات پيگير، سرانجام به ساخت ماده مصنوعي راديو اكتيو در سال 1934م انجاميد كه به همين دليل، جايزه شيمي نوبل، در سال 1935م به ژوليو و همسرش اعطا شد. ژوليو در سال 1946م به رياست مركز ملي پژوهش‏هاي علمي و نيز رياست سازمان انرژي هسته‏اي فرانسه انتخاب شد. وي در راه صلح جهاني و استفاده صلح‏آميز از يافته‏هاي هسته‏اي تلاش وسيعي از خود نشان داد و در سال 1948م ساخت نخستين نيروگاه هسته‏اي فرانسه را رهبري كرد. ژوليو سرانجام دو سال پس از مرگ همسرش، در 14 اوت 1958م بر اثر تماس مستقيم و دائمي با مواد راديواكتيو در 58 سالگي جان سپرد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 11) مرگ "آرتور بالفور" يكي از بانيان انگليسي تأسيس رژيم غاصب صهيونيستي (1930م) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>آرتورجِيمز بالْفور سياست‏مدار معروف انگليسي و يكي از بانيان تأسيس رژيم صهيونيستي در 25 ژوئيه 1848م در لندن به دنيا آمد. وي پس از پايان تحصيلات، وارد فعاليت‏هاي سياسي شد و توانست به مدت 50 سال، قدرت وموقعيت ممتازي را در حزب محافظه كار انگليس كسب كند. بالفور به خاطر نقش موثري كه در پيشبرد اهداف سياسي استعمار بريتانيا در افريقاي جنوبي به ويژه درجنگ‏هاي استعماري با بوميان آن كشور داشت، در پايان اين جنگ‏ها در سال 1902م به نخست وزيري انگلستان رسيد و سه سال در اين مقام بود. وي پس از آن از سال 1916 تا 1919م، وزير امور خارجه انگليس نيز بود و به عنوان مؤثرترين عامل براي پيشبرد سياست خارجي انگليس در سال‏هاي قبل و بعد از جنگ جهاني اول عمل مي‏كرد. بالفور در سال‏هاي بعد نيز در هرم قدرت انگلستان حضور داشت و طراح اصلي سياست‏هاي دولت استعمارگر انگليس در جهان به شمار مي‏رفت. مشخص‏ترين نقطه در زندگي بالفور، تلاشي بود كه وي با صدور اعلاميه معروف خود براي تشكيل دولت صهيونيستي در سرزمين اسلامي فلسطين به عمل آورد. در اين اعلاميه كه در دوم نوامبر 1917م انتشار يافت، بالفور به ضرورت تشكيل دولت يهود در فلسطين و حمايت دولت انگلستان از اين دولت غصبي تأكيد كرده بود. هفت ماه پس از صدور اين اعلاميه، سرزمين فلسطين طي نبرد نيروهاي انگليسي و عثماني به تصرف بريتانيا درآمد. اين عمليات نظامي در فلسطين، در چهارچوب اجراي اعلاميه بالفور به وقوع پيوست و عملاً حكومت نظامي انگليس بر سرزمين فلسطين حكم‏فرما گرديد. اين رويدادْ زمينه‏ساز انتقال تدريجي يهوديان جهان، با كمك و مساعدت انگليسي‏ها و سرمايه‏داران يهودي، به فلسطينِ تحت اشغال بريتانيا شد. اعلاميه بالفور در سال 1924م با حذف ماده ايجاد دولت يهود، در جامعه ملل به تصويب رسيد. از اين پس تمام كوشش صهيونيست‏ها، مصروف جذب و جلب مهاجران يهود از اقصي نقاط جهان به فلسطين گرديد. با اين حال، آرتور جِيمز بالفور تشكيل دولت غاصب صهيونيستي را به چشم خود نديد و سرانجام در 19 مارس 1930م و در بحبوحه انتقال يهوديان جهان به فلسطين اشغالي، در 82 سالگي جان سپرد. (ر.ك: 2 نوامبر) </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3>12) خودكشي امپراتور چين با 200 تن از درباريان و پايان يك دودمان :</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3>19 مارس سال 1644 ميلادي « سي سانگ » امپراتور وقت چين از دودمان مينگ پس از اين كه شنيد يك مقام اين كشور از راه خيانت يكي از دروازه هاي پكن را به روي نيروهاي شورشي « لي زي چنگ » كه شهر را محاصره كرده بودند گشوده و شورشيان وارد شهر شده اند خودكشي كرد و متعاقب او دويست تن از اعضاي خاندان و درباريان او دست به خودكشي زدند تا اسير و تحقير نشوند و با خودكشي آنان حكومت سلسله مينگ بر چين كه 276 سال طول كشيده بود پايان يافت و سلسله« كوينگ» كه از منچوها بود و آخرين دودمان سلطنتي چين بشمار مي رود روي كار آمد.دودمان كوينگ در 1911 منقرض شد. دودمان مينگ در سال 1368 ميلادي با بركنار كردن خاندان چنگيز (مغولها) بر جاي انها نشست و پايتخت چين را در« بي جينگ به معناي پايتخت شمالي ( پكن ــ پايتخت مغولها ) تثبيت كرد . اين دودمان ديوار چين را به منظور جلوگيري از رخنه مغولها تعمير و تقويت كرد. در زمان همين دودمان ، چين به صورت يك قدرت دريايي درآمده بود و بزرگترين كشتي هاي جهان آن روز را مي ساخت و با بنادر آسيا و افريقا داد و ستد داشت. دست اندازي ژاپني ها به شبه جزيره كره و فساد اداري باعث تضعيف اين دودمان شده بود. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00 size=3> 13) رنه ـ رابر لاسال كه مالكيت دولت فرانسه را بر مناطق مركزي ايالات متحده امروز بر قرار كرده بود</FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ccff66 size=3> 19 مارس سال 1687 در تكزاس امروز هنگامي كه در جستجوي دهانه رود «مي سي سي پي» و جايي كه به خليج مكزيك مي ريزد بود به دست يكي از همراهانش كشته شد. لاسال منطقه طرفين رود مي سي سي پي را به نام لوئي 14 پادشاه وقت فرانسه « لوئيزيانا » اسم گذاري كرد كه هنوز باقي است. لاسال از طريق كانادا دست به اكتشاف مناطق مركزي آمريكاي شمالي از شيكاگو تا دلتاي مي سي سي پي زده بود. وي نخستين اروپايي بود كه به رودخانه اهايو رسيد. او مركز تجسس خود را در سن لوئي كه اينك شهر بزرگي است مستقر ساخته بود . لاسال نخست تصور مي كرد كه مي سي سي پي به خليج كاليفرنيا مي ريزد ولي بعدا كه طول اين رودخانه را طي كرد به اشتباه خود پي برد. علت قتل او اين بود كه راه را گم كرده بودند و يكي از همراهان او كه به اين لحاظ كنترل اعصاب خود را ازدست داده بود لاسال را كشت. لاسال بر خلاف مهاجران انگليسي هاي كه سرخپوستان را مي كشتند با ايشان دوستي مي كرد و روابط حسنه داشت و از همان زمان سرخپوستان هميشه متحد فرانسه بودند و در جنگ با انگليسي ها به فرانسويان كمك مي كردند. 130 سال بعد از استقرار فرانسويان در امريكاي شمالي دولت واشنگتن لويزيانا را از دولت ناپلئون خريداري كرد. </FONT></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#00ff00><FONT size=3> </FONT><FONT size=3>منبع : سایت راسخون</FONT></FONT></P> <P> </P> Thu, 19 Mar 2009 13:25:01 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=razeashk&postid=1327 razeashk http://razeashk.blogfa.com/post-1327.aspx